1,5 ժամ է` Արցախում հրետակոծություն է, Ստեփանակերտում մարդիկ նկուղներում են, իսկ հայաստանյան տիրույթից ոչ մի պաշտոնական արձագանք, գնահատական, միտք, ձայն չկա։
Թշնամին հրետանային հարվածներ է հասցնում Արցախի Հանրապետության մայրաքաղաք Ստեփանակերտին, հայտարարելով, թե իբր հակաահաբեկչական գործողություններ է կատարում։
ՈՒշադիր կարդացեք, թե ինչ են հայտարարել Բաքվում. Ադրբեջանի իշխանությունները հայտարարել են մինչև տարեվերջ Հայաստանի հետ խաղաղության պայմանագիր կնքելու ցանկության մասին, բայց, անշուշտ, իրենց պայմաններով:
Անլուրջ է մեր հասարակությունը։ Չի լրջանում և, կարծես, դրա հույսն այլևս չկա: Իսկ մշտական անլուրջը, անսթափը, ոչ խոհեմը պարզապես ապուշն է: Այո՛, ընդհանրական մեր վիճակն ապուշության շրջագծում է:
Արդեն մոդա է դարձել ժողովրդին սիրաշահելն ու անընդհատ կրկնելը, թե ժողովուրդը լավն է, պուպուշ է, մեղավոր չէ, նա միշտ ճիշտ է ու անսխալ, իմաստուն և խելացի:
Դե ի՞նչ, դեմոկրատական ֆարսի հերթական արարն ավարտված է։ Հերթական անգամ հասարակությունն ապրում է խոր դեպրեսիայի ցնցում՝ մեծ հիասթափություն նախկինում կատարած քայլերի համար։ Իրականում 2023 թվականի սեպտեմբերի 18-ը ոչ մի բանով չի տարբերվում 2021 թվականի հունիսի 21-ից։ Նույն հետտրավմատիկ էֆետն է, ոնց էլ պտտեցնում ենք։
ԱՄՆ-ի ներկայիս նախագահ Դոնալդ Թրամփը, ինչպես տվյալ պաշտոնում իր նախորդը, ևս մեկ քայլ կատարեց աշխարհում հակաամերիկյան տրամադրությունների սաստկացման ու դրա մասշտաբների ընդլայնման ուղղությամբ, իհարկե, չունենալով այդպիսի դիտավորություն, չհետապնդելով տվյալ նպատակը: Եվ, այսուհանդերձ, ողջ աշխարհում ԱՄՆ-ի՝ որպես չարիքի կայսրության նկատմամբ ատելության սաստկացումն ինչպես Բայդենի, այնպես էլ Թրամփի հանցավոր քաղաքականության ուղղակի և անխուսափելի հետևանքն է...