Երբ DJ Էդոն խոսում է «30 տարվա դիվանագիտությունից», դա նույնն է, որ Վարդան Օսկանյանը, Էդվարդ Նալբանդյանը, Զոհրաբ Մնացականյանը, Արարատ Միրզոյանը խոսեն էն մասին, որ «30 տարի լավ դիջեյություն չեն արել, դրա համար էլ էս օրին ենք»։
Արդյոք Հունգարիայի վարչապետ Վիկտոր Օրբանը, թեկուզ ոչ հրապարակային, մտահոգություն հայտնե՞լ է Գուրգեն Մարգարյանին կացնահարող Ռամիլ Սաֆարովին Ադրբեջան արտահանձնելու վերաբերյալ։
Աշխարհի ամենաժողովրդավարական երկիր Շվեդիան, երկիր, որտեղ առաջին անգամ հիմնադրվել է օմբուդսմենի (մարդու իրավունքների պաշտպան) հաստատությունը, Թուրքիային է հանձնում Շվեդիայում ապաստան հայցած քուրդ այլախոհին։
Քանի որ ՀՀ-ն և Հունգարիան որոշել են վերահաստատել դիվանագիտական հարաբերությունները, ես դա դիտարկում եմ որպես էլի մեկ դավաճանություն, էլի մեկ անարգանք և էլի մեկ թրքահաճո քաղաքական քայլ, որի հեղինակը ՔՊ կոչված խունտան է՝ յուր ԱԳՆ ղեկավարով։
Աշխարհից մի բողոքեք, աշխարհի աչքերում մենք բոլորս նիկոլ ենք, ու դա փաստ է:
Անցած տարվա ընտրությունները, շատ խորքում, համապետական հանրաքվե էր, որին դրված էր մեկ հարց. համաձա՞յն եք Արցախը հանձնել Ադրբեջանին:
Աշխարհաքաղաքական խաղի մեջ հզորի ու թույլի ամենահիմնական տարբերություններից մեկն այն է, որ հզորը առաջնորդվում է իրավիճակի ստեղծած օբյեկտիվ հնարավորություններով, իսկ թույլը՝ սուբյեկտիվ ցանկություններով, որոնք, որպես կանոն, հեռու են օբյեկտիվ իրականությունից։
Ավելին, հզորի կամ էլ թվացյալ հզորի վարքում սուբյեկտիվության ի հայտ գալը նշան է նրա թուլության, և, հակառակը, թույլի վարքում օբյեկտիվության ի հայտ գալը նշան է նրա ուժեղացման...