Գալիս եմ Գյումրիից։ Իմ համախոհներով գրքիս շնորհանդեսն արեցինք տեղի գեղագիտական կենտրոնում, որի շնորհալի տիրուհին՝ տիկին Սուսաննա Մկրտչյանը, կազմակերպչական շատ խնդիրներ էր վերցրել ուսերի վրա։
Հայաստանի հողի վրա 11-րդ դարի առաջին կեսում իրար պիտի հանդիպեին, իրար հետ ընդհարվեին Բյուզանդիան և Արևմտյան Ասիայում առաջ եկած նոր հզոր ուժը՝ սելջուկները:
Նիկոլ Փաշինյանը կողմ է Արցախն Ադրբեջանին հանձնելուն, բայց նա նաև Հայաստանն է հանձնում թուրք–ադրբեջանական զույգին։ Այս երկրորդ մասն, իմ տպավորությամբ, ոչ բոլորն են ընկալում։
Նիկոլը չարագործ է, Նիկոլը դավաճանությունից, մեղքից ու չարիքից անդին է, նրա ամեն խոսք ու գործողություն պատուհաս է երկրի համար, նա չի կարող որևէ լավ բան անել։
Շատերի մոտ գուցե տպավորություն ստեղծվի, թե խոսքը Տիրոջ ճշմարիտ ուղու մասին է, մինչդեռ հայրենիքին անմնացորդ ծառայելու ուղին պակաս կարևոր չէ։ Կարդացեք Նժդեհ։
Երբ ընդդիմությունը գնում է հոսանքի ուղղությամբ` իր հետ տանելով մեր ինքնությունը սղոցած փայտե տաշեղները, չեմ ուզում այլևս հավատալ նրա բոցաշունչ բռնկումներին։
Փոխվեցի:
Պատվիրանները կամ արգելում են, կամ խրախուսում են ինչ-որ բան անել:
Այսպես, Աստված պատվիրեց մարդկանց. «Աճեցեք, բազմացեք, լցրեք երկիրը, տիրեցե՛ք դրանց», իսկ քիչ անց. «Չուտե՛ք, որպեսզի չմեռնեք»:
Ազգերին մասնատելու շատ լավ տեխնոլոգիաներ կան, կան նաև ազգերին միավորելու տեխնոլագիաներ: Ցանկացած հասու իշխանության խնդիրն է միավորել ազգը և մեկ միասնական մշակույթ ու կրթական համակարգ ստեղծել։
Աշխարհաքաղաքական խաղի մեջ հզորի ու թույլի ամենահիմնական տարբերություններից մեկն այն է, որ հզորը առաջնորդվում է իրավիճակի ստեղծած օբյեկտիվ հնարավորություններով, իսկ թույլը՝ սուբյեկտիվ ցանկություններով, որոնք, որպես կանոն, հեռու են օբյեկտիվ իրականությունից։
Ավելին, հզորի կամ էլ թվացյալ հզորի վարքում սուբյեկտիվության ի հայտ գալը նշան է նրա թուլության, և, հակառակը, թույլի վարքում օբյեկտիվության ի հայտ գալը նշան է նրա ուժեղացման...