Ոչ ոք այդպես էլ չհասկացավ, թե ում էր ուղղված «Հայկական Ժամանակի»՝ Ադրբեջանի պահանջների մասին նյութը, բացի Լևոն Տեր-Պետրոսյսնից։ Բնականաբար, ամենասուրը հենց նա էլ արձագանքեց։
Զոհերին ու ավերածություններին Նիկոլ Փաշինյանի ընտելացրած հանրությունն, այդուհանդերձ, շոկի մեջ հայտնվեց գերիների գնդակահարության կադրերից։ Ադրբեջանցիներն այդ կադրերը համացանցում տեղադրել էին ոչ միայն հոգեբանական ճնման նպատակով։
Երբ որևէ մեկը հայտարարում է, թե պարտությունից ու ցավոտ զիջումներից հետո շատ երկրներ են ոտքի կանգնել՝ որպես օրինակ բերելով Գերմանիան կամ Ճապոնիան, գոնե հասկանո՞ւմ է, որ 1945-ին այդ երկու երկրները ֆաշիստական ճամբարում էին ու իրականացրել են միջազգային հանցագործություններ, կատարել ցեղասպանություն ու բռնազավթումներ։
Բոլորը մի օր ծերանում են, բացառությամբ նրանց, ովքեր վաղ են մեռնում, և ծերությունը չի հասցնում իր մագիլներով բռնազավթել նրանց: Բացառությամբ նաև նրանց, ովքեր դեռ չեն ծնվել, բայց կծնվեն հետո, երբ ծերությունը Աստծով վերացված կլինի:
...Մենք ծնանք ու մեծցանք մանավանդ հայ ըլլալով Թուրքիո մեջ, մեծցանք որպես քրիստոնյա՝ անծայրածիր արաբական աշխարհի մահմեդական հողերու վրա, ապրեցանք Ֆրանսայի մեջ, մնալով անատոլցի, Ամերիկայի մեջ չհրաժարեցանք մեր «լեհմաճին տինըր»-ներեն ու «քեպապի բարդիներեն»:
Աշխարհաքաղաքական խաղի մեջ հզորի ու թույլի ամենահիմնական տարբերություններից մեկն այն է, որ հզորը առաջնորդվում է իրավիճակի ստեղծած օբյեկտիվ հնարավորություններով, իսկ թույլը՝ սուբյեկտիվ ցանկություններով, որոնք, որպես կանոն, հեռու են օբյեկտիվ իրականությունից։
Ավելին, հզորի կամ էլ թվացյալ հզորի վարքում սուբյեկտիվության ի հայտ գալը նշան է նրա թուլության, և, հակառակը, թույլի վարքում օբյեկտիվության ի հայտ գալը նշան է նրա ուժեղացման...