ԱՄՆ-ի նախագահ Դոնալդ Թրամփը հրապարակավ հայտարարել է Իրանի հետ պատերազմը շուտափույթ ավարտելու ձգտման մասին։ Միևնույն ժամանակ, նրա որոշ խորհրդականներ կուլիսներում պնդում են հակամարտությունից դուրս գալու հստակ ծրագրի մշակման անհրաժեշտությունը՝ հաշվի առնելով նավթի գների աճն ու երկարատև պատերազմի հնարավոր քաղաքական հետևանքները՝ գրում է The Wall Street Journal-ը։               
 

Կամ սա մեզ կտանի «զագս»՝ ընտրությունների, կամ մենք կտանենք սրանց «դատախազի» մոտ

Կամ սա մեզ կտանի «զագս»՝ ընտրությունների, կամ մենք կտանենք սրանց «դատախազի» մոտ
11.03.2026 | 15:20

Ինչքան էլ մարդահաշիվ չանենք իսանամեկին (մարդամեկ ասելն էս դեպքում հաճոյախոսություն է), ստիպված ենք ընդունել, որ իշխանության գալու առաջին իսկ ժամից հանրային օրակարգ թելադրողն ինքն է: Արդեն կարևոր էլ չէ, թե քանի հոգի է ներսուդրսերում այդ օրակարգը մշակում-տալիս սրա ձեռքը, կարևորն այն է, որ ութ տարի անընդմեջ մարդկանց խոսքուզրույցի անփոփոխ թեման իսանամեկն ու սրան շրջապատող մյուս իսաններն են: Տպավորություն է՝ ասես ազգովի բազմասերիանոց վավերագրական ֆիլմ ենք դիտում, հետո էլ անցնում հերթական էպիզոդի քննարկմանը: Ընդ որում, խոհանոցներին ու «բեսեդկաներին» տիրաբար փոխարինելու է եկել համացանցը՝ «փչացած հեռախոսի» գործառույթը մեկընդմիշտ սեփականաշնորհելով: Ֆեյսբուքն այս առումով անգերազանցելի է, ինչից էլ հմտորեն օգտվում են իսանամեկն ու իսանաթայֆան: Հատկապես՝ իսանամեկը, որ ամեն առավոտ ֆեյսբուքյան իր «գրատախտակին» ծեփում է օրվա «առաջադրանքն» ու գնում «երկրի հակառակ կողմը»: Սկսվում է վիրտուալ Հայաստանի բուռն առօրյան: Ֆեյսբուքահայությունը բաժանվում է երկու անհավասար մասի՝ կողմնակիցներ ու ընդդիմախոսներ: Երկուսն էլ լծվում են «առաջադրանքի» կատարմանը: Կողմնակիցները «գովաբանական ճչանիկներ» են գրում (վինիթուխյան տառաճանաչությունն այս գործում լրիվ բավարար է), ընդդիմախոսները գրագիտության մաստեր-կլաս են ցույց տալիս, ընդ որում, գրական բոլոր ժանրերով: Եվ բոլորը գոհ են: Բոլորն էլ զբաղված են: Պարապ մարդ չկա: Օրակարգից շեղվող՝ նույնպես: Առավել ճարպիկներն, իհարկե, «օրապահիկ» էլ են ստանում, մեկը՝ իշխանական, մյուսը՝ ընդդիմադիր «կերակրատուփից»:

Եվ այսպես՝ կլոր ութ տարի:

Զարմանալու ունակությունը չկորցրածները թող շարունակեն զարմանալ, թե ինչպե՞ս ենք հանդուրժում այս ծաղրուծանակը, օրակարգային առաջադրանքի մեջ ոչ մի կերպ չտեղավորվող անուղղելի պրագմատիկներն էլ թող նույն հարցն ուղղեն ընդդիմախոս-զարմացողներին. (կողմնակիցները լրիվ անհույս են). իսկ ուր է ձե՛ր օրակարգը, որտեղ իսանամեկի ո՛չ իզն է երևում, ո՛չ թոզը: Հարցն ուղղված է առաջին հերթին ընդդիմադիր համարվող լրատվամիջոցներին: Կարո՞ղ եք այնպես կազմակերպել ձեր աշխատանքը, որ սրա ոչ ցիլոն երևա օրվա լրահոսում, ոչ կնիկարմատի լաչառ ձայնը լսվի: Ընդդիմադիր քաղաքական ուժերի պակաս չունենք, ընտրություններն էլ՝ քթի տակ, ձեր լրագրողներին ու օպերատորներին ուղարկեք նրանց դուռը՝ թող համացանցը հեղեղեն տեսանյութերով ու լուսանկարներով, հակիրճ հեղինակային հոդվածներով: Պատկերացնու՞մ եք սրա մանդրաժը, երբ տեսնի, որ միայն իր թմբուկի տակ պարող լրատվականներն են ժամանել հերթական «համերգին»: Եվ այսպես՝ մինչև հունիսի 7-ի ընտրություններ: Սեփական անձի կարևորությամբ տառապողի մահացու թշնամին անտեսված լինելու իրողությունն է, ստեղծեք այդ իրողությունը նախընտրական այս կարճ ժամանակահատվածում, դուրս մղեք սրանց ձեր օրակարգից, և շատ կարևոր մի բան տեղից կշարժվի՝ հանրային ընկալումը: Ի վերջո, դա ձեր թիվ մեկ առաքելությունն է՝ նպաստել հասարակական կարծիքի ձևավորմանը: Նպաստե՛ք, ուրեմն, գրողը տանի, վախենում եք՝ ընթերցումներ ու դիտումնե՞ր կորցնել, նաև՝ փո՞ղ: Թե՞ լրագրողական էթիկան թույլ չի տալիս արհամարհել «հայրենի» իշխանությանը, որն անսքող թքա՛ծ ունի հայրենիքի վրա էլ, լրատվամիջոցների վրա էլ, մնացած բոլորի վրա էլ՝ վերից-վար:

Իսկը «Կովկասի գերուհու» վիճակում ենք հիմա. կամ սա մեզ կտանի «զագս», այսինքն, ընտրությունների՝ ի՛ր օրակարգով, կամ մենք մե՛ր օրակարգը կթելադրենք ու կտանենք սրանց «դատախազի» մոտ, այսինքն՝ դատախազի:

Քիչումիչ ժամանակ կա դեռ:

Դեռ կա:

Լիլի Մարտոյան

Դիտվել է՝ 400

Հեղինակի նյութեր

Մեկնաբանություններ