Պատարագի գնացող հավատացյալը մարդկանց հրմշտելով (ինքն էլ՝ թիկնապահների միջոցով) առաջ չի մխրճվում, այլ՝ մի ազատ տեղ կանգնում և Պատարագն է լսում, մասնակցում դրան, իսկ եթե նաև ապաշխարում է ու պատրաստ է հոգեպես ու մարմնոք՝ Հաղորդություն ստանում:
Պատարագի մասնակիցներին հրմշտելով առաջ գնացողը ոչ միայն հավատացյալ չէ, այլ պրովոկատոր սրիկա է, որը հենց դիտավորությամբ էդ կեղտոտ քայլին է գնում՝ շատ լավ գիտակցելով դրա հետեւանքները:
Էն դերասանությունը՝ իբր «հանդարտ» և այլն՝ սատանայական թատրոն են, ուրիշ ոչինչ:
Բայց սատանան հալածվելու է, սատանայի ծառաներն էլ են հալածվեու:
Եվ իրենք կամավոր են ընտրել սատանային ծառայելու ճանապարհը:
Զաքար Խոջաբաղյան