Լիլի Մարտոյան. Համահարթեցում

«Մի ցռան կովը նախրի անունը հանեց»:

Ինչու՞ հիշեցի այս ասացվածքը: Հիշեցի, որովհետև շատ հիմնավոր կասկածներ ունեմ, որ հանրության շրջանում արդեն ձևավորվել, իսկ առաջիկա անխուսափելի զարգացումներից հետո արմատավորվելու է այն համոզմունքը, թե բոլոր լրագրողները պոտենցիալ կարիերիստներ են, մասնագիտական գործունեությունը հարամ փող կորզելուն ծառայեցնողներ, իսկ բացառիկ հաջողակները՝ նաև ազգ ու երկիր ուրանալու պատրաստ դավաճաններ:

Հեղինակի նյութեր

• ԱԳՆ-ն էլ դարձրեք ԱԳՄԱՆ, ու «բազարը» կպրծնի
• Հարվածային գործիքների ինքնագործ խմբակը՝ մեծամասնություն, փայտիկները՝ փոքրամասնություն
• «Դմակով» ժողովուրդ ես՝ երկիրդ պահիր
• Անել երեք բան, որոնցից դժվար է հոգնել
• «Սպիտակգլխարկավոր թունավոր սունկը»
• Մեր ներսի կենդանիները
• «Տերը», «ծառան» և ժողովուրդը
• Մեկ անձի թելադրանքով ուղղորդվող իրավաբանական «կանտորա»
• Շնից մազ պոկելն էլ քյար է, ջհանդամ, թե հաչոցի տակ չես մնա
• Եվրոպայում կենացն ընդունված չէ, Մոսկվան էլ կենացներին վաղուց չի հավատում
• Եվրոպացի առաքյալներ, հայանման հուդաներ ու 30 միլիոն «արծաթ»
• «Անթվանք» թոթովանք, որ չի բխում Հայաստանի շահերից
• Հայկական դիվանագիտությունն ու պաշտոնական Երևանի «խորհրդավոր» լռությունը
• Կրկնակի բլեֆ
• Հրեական «ջոկեր»՝ իսրայելաթուրքական «պոկերում»
• Ձգեք գոտիներդ, մինչև ֆոն դեր Լայենը գա, ցամաքած առուն էլ ջուր բերի՝ եվրոյի տեսքով
• Վիշապաքաղ Վահագնը ու «Պատերազմի եռագլուխ կուսակցությունը»
• Էս շոգ-կրակին ո՞վ հավես ունի փողոց-մողոց դուրս գա, բողոք-մողոք անի
• Թույլ նյարդեր ունեցողները լքեն ստադիոնը
• Պատգամավոր դարձած պայմանական Պողոսն ու երդման նոր տեքստը

Մեկնաբանություններ