ՈՒժ և համբերություն մեզ

Ես գիտեմ մեկ բան, որ հպարտների Հայաստանում արցախահայությունը հանգիստ չի ապրելու և դառնալու է մարգինալ խավ։

Նրանց հանգիստ չեն տալու տասնամյակներով բուծված ու որոմի պես աճած խելագարված ամբոխները։

Այդ ամբոխները անդիմադրելի ատելություն ունեն արցախցու նկատմամբ և իրենց բոլոր անհաջողությունների, արատների, նույնիսկ մանկական բարդույթների մեղքը բարդում են միմիայն արցախցու վրա։

Այդ զանգվածի համար արցախցին կործանեց իր ապագան,

և բեռ դարձավ ներկայում։ Նրանց համար այդ պատմական բեռը ճիշտ է թոթափվեց համառ պայքարից հետո, բայց «մարդկային բեռը» դեռ կա, ավելին՝ հավակնում է ներսից կրծել մեր պետականությունը և ինքնիշխանությունը։

Ագրեսիվ ամբոխները իհարկե վտանգավոր չէին լինի, եթե չունենային պետության լիակատար աջակցությունը։ Ինքը պետությունը նրանց ինստիտուցիոնալ արտահայտությունն է՝ Բռնի Օխլորկատիա։

Իսկ պետության կողմից կեղծ հոգատարությունը տեղահանվածների նկատմամբ սոսկ իմիտացիա է, կարճաժամկետ ակտ, որից հետո սկսվելու է զտումը արդեն Հայաստանում։

Վահե ԹՈՐՈՍՅԱՆ

Հ.Գ.

Ես դրա սաղմերն արդեն նկատեցի այսօր, երբ պետական հիմնարկում սպասարկման հերթերի մեջ մարդիկ սկսեցին մեղադել և քամահրել այդ «ղարաբաղցիներին», որոնց պատճառով իրենք ստիպված են միքիչ ավելի սպասել։

ՈՒժ և համբերություն մեզ և մի քիչ խոհեմություն...

Մեկնաբանություններ