Կազուս

Ոտքերիս տակ խոտեր են թաց,

ձեռքերիս մեջ՝ պայթող երակ...

Ես ի՞նչ գիտեմ՝ ո՛վ եմ ծնվել

և ինչու եմ շնչում ներկան:

Քամին փչել է թիկունքից,

հանել է ինձ լեռն Աժդահակ,

հիմա դեմքս է մտրակում

ու ճգնում է գլորել տակ:

Ոտքից գլուխ՝ ոդիսական,

որ սադրել է կյանքն՝ ի տես,

չեմ հասկանում ես էլ մեկի

ու չեմ անսում էլ խոսքերի:

ՈՒնակությունն հարմարվելու

վաղուց բոլորին անկանել.

ոճրագործ է այն մարդատյաց

ու սառնասիրտ ճամփած քիլեր:

Ժամը ժամից մղձավանջել

ու պատռել է դիմակ ու դեմք.

ծվենները օդ են պղծում,

չունենք դադար, չեն թողնում ելք:

Ոտքի վրա, առևանգված հոգին

ուզում է արթնանալ,

չի ուշանա և զարթոնքը՝

չհասկացված, ամբաստանյալ:

07.11.2021

Վահունի Հովակիմյան

Մեկնաբանություններ