Եկավ խոտի, բզեզի, թիթեռի ժամանակը

Դեռ տնից դուրս չեմ եկել, բայց գիտեմ, լուսամուտից տեսնում եմ արևը՝ վերջ, գարունը լրիվ եկավ։ Վերջապես։

Ծիածանն ընկել, փշրվել է դաշտերի վրա։ Ծիածանի բեկորներից ծաղիկների հոտ է գալիս։ Ծիտիկներն էդ հոտից հարբած՝ դայլայլում են բոլոր թռչնային լեզուներով ու մեղեդիներով։

Հիմա արդեն փոշոտվել՝ նշանակում է ծաղկոտվել, նշանակում է՝ քաղցրանալ ու գունավորվել, նշանակում է՝ սեր անել՝ ծաղիկների լեզվով։ Հիմա փոշի մաքրելը սպանությանը հավասար բան է։

Գարնանամուտի հարսնախոսն ավարտվել է. ծառերը զուգվում են։ Մի մասը շտապել է՝ արդեն հղի է։ Բայց բնությունը ներում է էդ տեսակ բաները։ Քնից նոր զարթնած ծառին խաբելը հեշտ է, իսկ արևի չարաճճի ճառագայթին ո՜նց բռնես, վաղուց թթվածին է դարձել, խառնվել օդին։ Համ էլ՝ արդեն սկսվել է գարնանային համաներումը։

Անցյալ տարի ծնված աղվեսիկը չի հասկանում, թե ինչ է հետը կատարվում՝ ամեն բզեզի բզզոցից սիրտը խփում է։ Աջուձախ է նայում, ի՞նչ է փնտրում, ու՞մ է փնտրում։

Հիմա բնության մեջ հարցեր են ծնվում, անվերջ հարցեր, որոնց պատասխաններն ամիսներ հետո են հայտնվելու։

Եկավ խոտի, բզեզի, թիթեռի ժամանակը։ Եկավ կանաչ գույնի ժամանակը։ Հիմա կարմիրն էլ է կանաչի երանգներից մեկը։

Հենրիկ Պիպոյան

Մեկնաբանություններ