ՈՒշ չէ ընտրելու, որ այս հողը մնա տուն, այս երկինքը՝ տանիք, այս ժողովուրդը՝ ժողովուրդ

Կյանքը չի սպասում։

Հույսը չի գալիս միայն ցանկությամբ։

Սիրտը չի բուժվում ինքն իրեն։

Աշխարհը չի կանգնում, որ մենք կողմնորոշվենք, բայց մենք միշտ կարող ենք կանգնել՝ մեր քայլը ընտրելու համար։

ՈՒշ չէ։

Մեր շուրջն ամեն ինչ փոխվել է՝ մի բան անսպասելի, մի ուրիշը՝ ցավալի։ Բայց այս հողը դեռ շնչում է մեզ հետ, այս տունը դեռ պահում է մեր քայլերի ձայնը, այս լեզուն դեռ զարկում է մեր սրտերի հետ միաժամանակ։

Մենք դեռ կանգնած ենք։ Մեր աչքերը դեռ տեսնում են լույսը, մեր ձեռքերը դեռ կարող են կառուցել, մեր սրտերը՝ սիրել։

ՈՒշ չէ։

ՈՒշ չէ գրկելու հարազատին ու վերջապես ասել՝ քեզ կարոտել եմ։

ՈՒշ չէ կանգնելու այն ծառի տակ, որի ստվերում մեծացել ենք, ու հասկանալու, որ ստվերը մեզ երբեք չի լքել․ երբեմն պարզապես մենք ենք հեռացել նրանից։

ՈՒշ չէ հիշելու, որ իրականությունը չի սկսվում լուրերով և չի ավարտվում նրանց աղմուկով․ այն սկսվում է մեր ընտրություններով և ավարտվում մեր անգործությամբ։

ՈՒշ չէ շահելու մեկի սիրտը, որին նեղացրել եք։

ՈՒշ չէ ասել «ես սխալվեցի» ու ցույց տալ, որ հոգ եք տանում նրա համար։

ՈՒշ չէ վերականգնել ջերմությունը, սրտի կապը, որ մի պահ կտրվել էր։

ՈՒշ չէ վերստին ընտրել սիրել՝ անկաշկանդ, անկեղծ, մարդկային կերպով։

Մենք չենք կարող թույլ տալ, որ ցավը դառնա մեր նոր չափանիշը, կամ հուսահատությունը՝ մեր օրացույցը։

Կյանքը դեռ կարող է ունենալ գույն, ձայն և իմաստ։

Հիշել - և գործել։

ՈՒշ չէ ընտրելու, որ այս հողը մնա տուն, այս երկինքը՝ տանիք, այս ժողովուրդը՝ ժողովուրդ։

ՈՒշ չէ հաղթելու՝ նախ մեր ներսում։

ՈՒշ չէ - սա անցյալի մխիթարիչ խոսք չէ։

Սա ապագայի հրաման է։

Սա կանոն չէ, այլ ընտրություն։

Հույս չէ, այլ գործողություն։

Մարի ԳՐԳՈՋԱՅԱՆ

Մեկնաբանություններ