ՀՅԴ-ն ու ՀՀԿ-ն երևի մոռացել են, որ թղթե շերեփներով հարսայի կաթսայի մոտ չեն կանգնում։

Հայաստանում կա քաղաքագիտական յուրատեսակ մտածողություն. շատ քաղաքագետներ կամ վերլուծաբաններ որևէ լարված իրադարձության ժամանակ հայտարարում են' սպասենք զարգացմանը, հասկանանք, թե ինչ է լինելու։ Չեն առաջարկում որևէ զարգացման տարբերակ, չեն ասում, թե այս կամ այն իրողությունը ինչ հիմքեր ունի և ինչու կարող է այս կամ ընթացքն ունենալ։ Վախենում են սխալվել։

Ռուսատյացները Պուտինին ծաղրելու հերթական առիթն են գտել՝ Լուկաշենկոյի ներառումը Պրիգոժինի հետ բանակցություններում: Կարծում եմ` ձեռ առնելուց առաջ մտածելը չէր խանգարի: Պետության ղեկավարը, այսինքն, Պուտինը, բնականաբար, չէր բանակցի՝ նա հրաման արձակող է: Դա՝ մեկ: Երկրորդ՝ առկա է Ռուսաստան-Բելառուս միութենական պետությունը: Երրորդ՝ Լուկաշենկոն չեզոք անձ էր Պրիգոժին-Շոյգու-Գերասիմով ձևաչափում: Չորրորդ՝ բանակցությունների արդյունքում ՌԴ-ն խուսափեց քաղաքացիական պատերազմից, ինչը նշանակում է, որ միջնորդի ընտրությունը ճիշտ էր կատարված:

Աշխարհում նաֆթի պաշարներով ամենահարուստ երկիր Վենեսուելայում սննդի պայոկ ստացող քաղաքացուն լրագրողը հարց է տալիս. «Բա ինչու՞ եք այսպես աղքատ ապրում, դուք գո՞հ եք նախագահ Մադուրոյի աշխատանքից»։

Եվրոպաներում, տաքուկ տներում նստածները, կամ Երևանի սրճարաններում կապուչինո վայելող «ռեմբոները», որ չե՞ն գրում` «մեզ ռուս խաղաղապահներ պետք չեն»:

Միրզոյան Արոն նորից ջհանդամվել է Ամերիկա՝ Ադրբեջանի հետ բանակցելու: Կարծում եմ, ժամանակն է հասկանալ, բայց, ցավոք, անգամ քաղաքական դաշտում այդ հասկանալը չկա, որ Ադրբեջանի հետ Ռուսաստանում, Եվրոպայում և Ամերիկայում բանակցելը պարզապես գժություն է, հանրությանը էշի տեղ դնելու պես մի բան:

Ի՞նչ կատարվեց Ռուսաստանում: Իմ կարծիքով բանակային շատ հաջողված օպերացիա:

Հիշեք, 2018-ին Փաշինյանն ինչպիսի համազգային վստահություն էր վայելում ու ոնց մսխեց այն: ՈՒ Աշոտյանի ամեն գրառումը, հարցազրույցն ու ուղիղ եթերը հերթական մեխն էր մխում փաշինյանական խունտայի քաղաքական դագաղի մեջ:

Հայաստանում չկա ռուսաստանագիտություն։ Մատերի վրա հաշված մարդիկ կան, ովքեր քիչ թե շատ հասկանում են` ինչ է Ռուսաստանն ու ռուսական քաղաքականությունը։

Կայսրությունները ունեն գործողությունների որոշակի տրամաբանություն, որն ընդհանուր է գրեթե բոլոր կայսրությունների համար` մեկի մոտ փափուկ, մյուսի մոտ կոշտ։