Վանքը դարձավ դպրոց, որտեղ սովորեցի համբերություն, խոնարհություն և հավատարմություն

Տասը տարի առաջ, այս օրը, առաջին անգամ ոտք դրեցի Ախթալայի Սուրբ Մարիամ Աստվածածին վանքի սրբազան հողին։

Այդ օրը ես դեռ ամբողջությամբ չէի պատկերացնում, թե ինչ ճանապարհ էր սպասվում ինձ՝ որքան աղոթք, պայքար, հույս, ուրախություն ու պատասխանատվություն էին դառնալու իմ կյանքի անբաժանելի մասը։ Սակայն այսօր, հետադարձ հայացք նետելով այս տասնամյակին, կարող եմ ասել, որ վանքը պարզապես ծառայության վայր չդարձավ ինձ համար. այն դարձավ դպրոց, որտեղ սովորեցի համբերություն, խոնարհություն և հավատարմություն։

Տասը տարիները սովորեցրին, որ հոգևոր ճանապարհը միայն հաղթանակների և լուսավոր պահերի շարք չէ։ Այն նաև լռության, կասկածների, հոգնածության և ներքին պայքարի ճանապարհ է, որտեղ մարդը կրկին ու կրկին վերագտնում է Աստծուն՝ ոչ թե արտասովոր հրաշքների մեջ, այլ առօրյա ծառայության, մարդկանց ցավը կիսելու և նրանց ուրախությամբ ապրելու մեջ։ Վանքը քարերից կառուցված շինություն չէ միայն. այն կենդանի ներկայություն է, որտեղ սերունդները աղոթել են, հուսացել և իրենց կյանքը վստահել Աստծուն։

Այս տասը տարիներին ես առավել խորությամբ հասկացա, որ հավատքը անցյալը պահպանելու մասին չէ միայն, այլ ապագա կերտելու։ Յուրաքանչյուր մոմ, յուրաքանչյուր աղոթք, յուրաքանչյուր մանկան ժպիտ կիրակնօրյա դպրոցում, յուրաքանչյուր մխիթարական խոսք և յուրաքանչյուր պատարագ վկայում են, որ Եկեղեցին կենդանի է այնքան ժամանակ, քանի դեռ կան մարդիկ, որոնք պատրաստ են սիրել, ծառայել և զոհաբերել իրենց ժամանակը հանուն ուրիշների։

Փիլիսոփայական իմաստով կյանքը չափվում է ոչ թե տարիների թվով, այլ այն հետքով, որ թողնում ենք մարդկանց հոգիներում։ Եթե այս տասը տարիների ընթացքում թեկուզ մեկ մարդու հավատն է զորացել, մեկ երեխայի սրտում բարության սերմ է ցանվել, մեկ վշտակիր մարդ մխիթարություն է գտել, ապա այս ճանապարհն արդեն իմաստավորված է։

Այսօր, երախտագիտությամբ խոնարհվում եմ Աստծո առաջ՝ շնորհակալ լինելով այս տասը տարիների համար։ Շնորհակալ եմ բոլոր նրանց, ովքեր եղել են այս ճանապարհի ուղեկիցները՝ աղոթքով, աջակցությամբ և սիրով։ Իսկ Ախթալայի Սուրբ Մարիամ Աստվածածին վանքը շարունակում է մնալ այն սրբավայրերից մեկը, որտեղ ես ամեն օր հիշում եմ, որ մարդու կյանքի ամենամեծ կոչումը ոչ թե իշխելն է, այլ ծառայելը, ոչ թե վերցնելը, այլ նվիրելը, ոչ թե միայն խոսելը, այլ սիրով վկայելը։

Տասը տարի անց, կանգնելով նույն վանքի առջև, իմ աղոթքը նույնն է.

«Տե՛ր, շնորհիր ինձ ուժ՝ շարունակելու այս ճանապարհը հավատքով, իմաստությամբ և սիրով, որպեսզի այն ամենը, ինչ անում եմ, լինի ի փառս Քո Սուրբ Անվան և ի բարօրություն Քո ժողովրդին»։

Աստծո ողորմությամբ սկսված այս ընթացքը թող շարունակի պտուղներ բերել, իսկ Ախթալա հնչի՝ որպես հավատքի, հույսի և սիրո անսպառ վկայություն։

Տեր Հեթում քահանա ԹԱՐՎԵՐԴՅԱՆ

Մեկնաբանություններ