Նետաձիգը

Եկել է ահա՝ վերահայտնվածի հեռզգայությամբ,

հի՜ն Նետաձիգը հայրենահռչակ -

անափ սիրելին հալածյալների,

թեւավորների կուռքը ոգեզարմ,-

թեպետ իրենք էլ գազանների պես

տապալվում էին հաճախ նետահար,-

բարու վաշտերը գիտեին նրան քնից մինչ ցասում,

եւ առավելս՝ չարակամների լեգիոնը գիտեր:-

Ի՜նչ նետեր ասես, որ չէին սուրում նրա աղեղից,

ի՜նչ թիրախներ էր խոցում անվրեպ,

եւ որքան շունչ էր պահում նա խաղաղ իր հովանու տակ…

Եկել ու շվար շրջում է հիմա

բութ անկյուններով երկրատարածքի,-

եւ մշուշվում է աչքը սրատես,

եւ սրտի վրա մոխիր է մաղվում.-

նրա միտքն արագ երեւակում է,

որ ժրացել են չարքերը կախարդ

եւ հարաճուն է թունոտ սնկի պես

անմեղ զոհերի թիվը պարտակած,

որ վայրագները ասպատակում են ներսից ու դրսից,

եւ իր նետերն այլեւս բավ չեն

մատնիչ ու խուժան գետնելու համար:-

Եվ Նետաձիգը ցասկոտ փութությամբ

շրջվում է դեպի իր անցյալը շիկ,

երբ քաջ էր ինքնին, առասպելահարգ,

եւ մարդկանց կյանքն էր զատում գեհենից:

-Կա՛նգ առ, Նետաձիգ, մի գնա անդարձ,

դափնեվարդերը քեզ չեն սփոփի բույր ու հաշտությամբ,

այստեղ մոլեգին բուք կա անարդար

եւ հտպիտների քրքիջ դիվամաղձ,-

խփի՛ր քո հոգու նշանառությամբ,

ու երբ կապարճում լոկ մի նետ մնա -

ընծայի՜ր ուղիղ սրտիս լուսնահար:

15.09.2024

Հրանտ ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆ

Մեկնաբանություններ