Արամայի՛ս Թախմազյան (նախկին տեր Թադե քահանա), երեկ քո ձեռնադրության լուսանկարին կից դրել ես Եսայու մարգարեության խոսքերը․ «Տիրոջ Հոգին ինձ վրա է, դրա համար իսկ նա օծեց ինձ, ուղարկեց ինձ…»...

Աշխարհը կքում է մեղքի ծանրության տակ. պատերազմներ, արյունահեղություններ, հասարակական պառակտումներ, փողոցային անկարգություններ, բռնություն, մարդկային կյանքերի կորուստ, ընտանիքների քայքայում և հոգևոր դատարկություն...

Հաստատի՛ր հավատով, Հաստատի՛ր հույսով, Ամրացրո՛ւ սիրով...

- Տե՛ր մեր և Աստված մեր, Քո Խոսքի համաձայն թող լինի...

Աղաչում ենք Քեզ, Տե՛ր, առաջնորդիր մեզ գնալու խաղաղությամբ առաջիկա ճանապարհը...

- Տե’ր, լսիր մեր աղոթքը, և մեր աղաղակը թող հասնի Քեզ...

Ով ամեն փառապանծ Աստված, Օրն ընդունում ենք Քո սիրառատ ողորմությամբ...

Դարերի ընթացքում անմնացորդ նվիրումի բոլոր գործերը` դժվարությունների ժամանակ ցույց տված հնազանդությունը, ծառայության մեջ ցույց տված սիրո բոլոր արտահայտությունները Ես ընդունել եմ իբրև քավություն Իմ այն մենակության, որ ապրեցի երկրի վրա...

Հայ-վրացական հարաբերությունների պատմությունը պետք է դիտարկել ոչ միայն երկու հարևան ժողովուրդների մշակութային կապերի, այլև Հարավային Կովկասի քաղաքական հավասարակշռության, տարածաշրջանային անվտանգության և քրիստոնեական քաղաքակրթության պահպանության տեսանկյունից։ Այս խնդիրը հատկապես արդիական է այսօր, երբ տարածաշրջանում պատմական ժառանգությունը հաճախ դառնում է քաղաքական հակադրությունների առարկա, իսկ հայկական քրիստոնեական հուշարձանների պահպանության հարցը դուրս է գալիս զուտ մշակութային քաղաքականության շրջանակներից։ Այս համատեքստում առանձնահատուկ նշանակություն ունի 12-րդ դարի վերջի և 13-րդ դարի սկզբի պատմական փորձը...

Բարիք կամեցող Տե՛ր կամարար, մի՛ թող ինձ իմ անձի կամքով գնալ, այլ առաջնորդի՛ր ինձ միշտ լինել ըստ Քո բարեսեր կամքի...