Գիտեմ, որ գիտական տեքստերը հետաքրքիր չեն հասարակության ճնշող մեծամասնության համար, այլ հետաքրքիր են էմոցիոնալ տեքստերը, բայց ես անպայման խոսելու եմ գիտության մասին...
Նախկինում, շատ վաղուց, երբ մեկը լռիկ-մնջիկ, տքնաջան աշխատանքով մեծարժեք, մնայուն, անզուգական արդյունք էր հրապարակ հանում, ասում էին՝ մի ամբողջ ինստիտուտի գործ է արել...
2010-2011 թթ. հայերեն, անգլերեն և ռուսերեն լույս տեսավ իմ «Ապրոյան գերդաստանի պատմություն» գիրքը: Դա դժվար գործ էր, որովհետև Բագրատունի արքայական տոհմից սերող, ազնվական, եվրասիական այդ գերդաստանը առաջին անգամ հիշատակվում է 1521 թվականից...
«Խաստուրը վստահորեն կանգնած է ավանդականի և նորագույնի միջև՝ փիլիսոփայական խորությամբ ու միստիկ շնչով։ Նրան բնորոշ պոռթկումներից ծնվել ու ծնվում են լուսավոր մեղեդիներ, որ սերունդներին տանում են հույսի ու լույսի ճանապարհով...
Ներսես Մեծի՝ Պապ թագավորին ուղղված նամակի մի հատված՝ բուն հին հայերեն բնագրով, ապա դրա բառային ու ոճական վերլուծությամբ, որպես թե որքան նուրբ է լեզվի կառուցվածքը և ինչպես է Ներսեսը միաժամանակ խոսում որպես հայրապետ, հովիվ և ճարտասան...
Ապագայում լավագույն կյանք ունենալու մասին երազների իրականացումը պետք է սկսված լիներ այն ժամանակ, երբ լոկալ հաղթության արդյունքում ծովը թվում էր ծնկներից, բայց իրականում, եթե երկրի կառավարման գործին նաև խոր միտքը մասնակցեր, կտեսներ, որ, Արցախի հարցի ձգձգմանը զուգընթաց, ծովի մակարդակը բարձրանում էր, որն էլ մոտ ապագայում խեղդվելու բացահայտ նշան էր...