Սղոցում է հոգիս խորունկ ցավն այս կրկին.
Մի պտղունց մասունք է` երազով շաղախված,
Մի բուռ ազգ հինավուրց, որի ծեծված գլխին
Լինել-չլինելու հարցականն է կախված:
Այրեր, ում ցավոք, վստահել եմ Հայրենիքս,
Սփյուռքահայեր, ում կարոտած սրտի համար իզուր եմ լացել,
Զորականներ, ում զորությունը փողի ու փոխանի մեջ է,
Քաղաքական գործիչներ, որոնք լոկ իրենց քաղաքի հայրերն են:
Իմ Արարատ, թույլ տուր այսօր ես էլ երգեմ սիրուս մասին,
Գիտե՜մ, շատ են քեզ գովերգել՝ քո հանճարեղ որդիքն անգին,
Բայց, դե, ես էլ քո զավակն եմ, թեկուզ այնքան ո՛չ փառունակ,
Եվ իրավունք ունեմ, հարկավ, երգեմ սիրուս մասին անհագ։
Առակը (առ ակն՝ աչքի առաջ) բարոյախոսական բնույթի գրական ստեղծագործություն է, որտեղ այլաբանության միջոցով ներկայացվում, ծաղրվում և քննադատության են ենթարկվում մարդկանց արածները։
Ադրբեջանում հասարակությունը վատ աչքով է նայում օկուպացված Արցախին։ Հատկապես Արցախի տարածքում ծառայողները, նրանց ծնողները կարծում են, թե իրենք հայտնվել են դժոխքում։ Երեկվանից սոցցանցերի ադրբեջանական տիրույթում զայրույթ և անեծք է պտտվում սեփական բանակի հրամկազմի հասցեին։ Հատկանշական է, որ ալիևների դինաստիան սուր քննադատության է ենթարկվում միայն նրանց կողմից, ովքեր չեն բնակվում Ադրբեջանում...