Իսկ մեր գրադարանը մինչև հիմա կա՝ Մերգելյանի այգու մեր քաղաքային գրադարանը, որ մեր շենքում ա՝ համարյա մեր պատուհանի տակ։ Պատկերացնում ե՞ք, անցել ա էս ամենի միջով...
Մերգելյանի այգում էի։ Նստեցի, մի քիչ նայեցի գնացող-եկողին, խաղացող երեխաներին, զբոսնող շներին, ծխեցի։ Ծառերն ազատագրվել են անճոռնի վանդակներից, գազոններն էլ։ Սրճարաններն էլ են վերացել...
Երեկոյան պահարանիս խորքերից կհանեմ իմ թագավորական կոնյակը, կլցնեմ իմ մեծ կոնյակի բաժակի մեջ ու կխմեմ։ Կխմեմ իմ քեռու կենացը, որը մեր ընտանիքի տուրքն ա Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին՝ քեռուս, որի մասին մաման ակնածանքով ու տիեզերական ափսոսանքով էր խոսում...
…Սմոլենսկի մոտ 3500-հոգանոց մեր դիվիզիան շրջափակման մեջ ընկավ: Հետս Դոնի Ռոստովից մի հայ տղա կար. հիշում եմ ՝ անունը Հարություն էր, ասաց՝ Վահագ, արի մեր կոմերիտական տոմսերը հողի տակ թաղենք, գնանք հանձնվենք: Ասացի՝ երբե՛ք...
Հայրս ու մայրս ծնվել էին դժնդակ 1937 թվականին: Երկուսն էլ 4 տարեկան էին, երբ սկսվեց պատերազմը: Մայրս այլևս չէր տեսնելու իր հորը, իսկ հորական պապս 2 տարի անց պիտի վիրավորվեր Կովկասյան ճակատում...
Ես գործընկերներ ու ընկերներ ունեի Հայաստանի տարբեր քաղաքներից՝ քաղաքական դաշտի գրեթե բոլոր հատվածներից։ Նրանք հաճախ էին գալիս Արցախ՝ ոչ միայն պաշտոնական գործերով, այլև մարդասիրական, բարեկամական հարաբերություններով...
Հաագայի դատարանը ճանաչել է Հայաստանին որպես Արցախի հուշարձանների իրավատեր։
Սա աննախադեպ որոշում է, որովհետև ՄԱԿ-ի Միջազգային դատարանը Հայաստանին է տվել իրավասությունը նույնիսկ այն հուշարձանների վրա, որոնք այժմ Ադրբեջանի «միջազգային սահմաններում են»...
Նայում եմ շների ձագերին, որ ծնվում են ու ծնվում քաղաքների ու գյուղերի մութ անկյուններում, ու ոչ մեկին պետք չեն։ Համով մռութիկներով, թախծոտ աչիկներով, բրդոտ, գունդուկծիկ...
Արտաքին ագրեսիան Ուկրաինայի ու Վենեսուելայի հանդեպ միջազգային իրավական առումով նույնն է, բայց՝ բովանդակությամբ խիստ տարբեր:
Ուկրաինայում պետությունը ռեժիմից առանձին էր ընկալվում։
Վենեսուելայում պետությունն արդեն վաղուց նույնացվել էր ռեժիմի հետ։ Երբ այդ նույնացված ռեժիմին հարված է հասցվում, շատերը դա չեն ընկալում որպես արտաքին ագրեսիա...