Գարեգին Նժդեհի մտքերը հայրենիքի, բանակի, զինվորի մասին

Բավական չէ իր Ազգի զավակը լինել, պետք է նաև նրա հրաշունչ զինվորը լինել:

__

Քաջերի հարությունն է մահը:

__

Անկրոն էակը հրաշունչ զինվորը չի դառնա:

__

Ամեն հայ ընդունակ է մարտիրոսանալու, իսկ ամեն մարտիրոս կարող է հերոս լինել:

__

Վայ այն զինվորին ու զորքին, որն իր ղեկավարների աչքերի մեջ բոց,շարժումների մեջ` վճռականություն,սրի ծայրին շանթ չի տեսնում. դատապարտված է նա:

__

ՈՒժեղը նա՛ չէ, որի հաղթությունները ռազմական լինելով բարոյական չեն:

__
…Մենք շատ հաճախ երգո՛վ ենք հաղթում:

__

Բարոյական ուժն է գոտեպնդում փոքր ժողովուրդներին ու բանակներին անհավասար կռվում. նա է դեպի հաջողություն ու հաղթանակ առաջնորդում թվապես թույլերին՝ մեծ, մեծամեծ հակառակորդների դեմ։

__

Միայն արին, քաջը, միայն հերոսը կարող է զոհաբերել:

__

Ժողովուրդները չեն պարտվում, եթե չեն ուզում պարտվել:

__

Վաղը հաղթելու է նա, որ մինչ այդ վաղը իր հոգու մեջ կտանի հաղթանակը:

__

Կռվի ժամանակ զինվորն ավելի շատ բարոյական մենակությունից է վախենում, քան մահից:

Ռազմավարի հանճարը բխում է նրա հոգու վեհությունից:

__

Զորակա՛ն, կռվիր այնպես, որ կարողանաս ասել զենքի ընկերներիդ՝ ինձ պես կռվեցեք։

__

Բավական չէ իր Ազգի զավակը լինել, պետք է նաև նրա հրաշունչ զինվորը լինել:

Մեկնաբանություններ