Հայի մեջ պետականության, հայրենիքի զգացողության «չիպը» բացակայում է, չկա

Շատերը դժգոհում են, որ հայությունն իր ձայնը չի բարձրացնում Սիրիայում կատարվող ցեղասպանության դեմ, չի դատապարտում կատարվող ոճրագործությունը։

Կարդում եմ այս կարգի գրառումներն ու զարմանում։ Բայց ախր այդ նույն հայությունը ձայն չի հանել, երբ շրջափակել, պաշարել էին Արցախը։ Լռել է, երբ ստորաբար, դավաճանաբար ծախել են Արցախը` իրենց հայրենակիցներին ստիպել լքել բազմահազարամյա հայրենի երկիրը, որի ժողովրդի անվտանգության երաշխավորն էր ՀՀ-ն։

Համոզված եմ, որ Երևանից ձայն-ծպտուն չի լսվելու, եթե վաղը թշնամին զավթի Մեղրին, Սյունիքը կամ Գեղարքունիքը, որովհետև հայի մեջ պետականության, հայրենիքի զգացողության «չիպը» բացակայում է, չկա։ Էլ ու՞ր մնաց իրենից շատ ավելի հեռու Սիրիայում կատարվածի համար ցավի ու բողոքի, երբ իր իսկ ունեցածին, սեփականին տիրություն չի անում, թքած ունի իր երկրի ճակատագրի, իր երեխաների ապագայի վրա։

Վարդգես ՕՎՅԱՆ

Մեկնաբանություններ