Հույս, որ աննկատ գարուն է դարձել

Ձյունը հույս ա։ Երբ փողոցները ծածկվում են ձյան հաստ շերտի տակ, թվում ա, թե գարնանը, երբ ձյունը հալվի, տակից նոր փողոցներ են դուրս գալու, ու նոր ճանապարհներ են բացվելու։ Իսկ երբ ձյան տակից գլուխը հանում ա ձնծաղիկը, ավելի ես սկսում հավատալ, որ ձյան տակ հրաշք ա թաքնված։

Հետո գարունը գալիս ա, ձյունը հալվում ա, ու ձյան տակից դուրս են գալիս հին փողոցները՝ կարկատած ասֆալտով, փոս ընկած լյուկերով ու գունաթափված գծանշումներով, բայց դու դա արդեն չես նկատում, որովհետև գարնան հոտից գլուխդ պտտվում ա, ու հայացքդ չես կարողանում կտրել ծաղկած բալենուց։

Քեզ մնում ա ինչ-որ ժամանակ ապրած հույսը` բարի, կարեկից հույսը, որը հուսահատություն չի դարձել, այլ աննկատ գարուն ա դարձել․․․

Հենրիկ Պիպոյան

Մեկնաբանություններ