Այս էլ քանի տարի, երբ հանդիպում էի Լևոն Խեչոյանին Երևանի տարբեր փողոցներում, սրճարաններում, ուր հազվադեպ էր լինում՝ ի տարբերություն այլ գրողների ու մշակութային գործիչների, խնդրում էի իր մտորումները գրի առնել՝ հարցազրույցի ժանրով: Հրաժարվում էր ամեն անգամ: Ասում էր՝ ժամանակը կգա, կզրուցենք: Գուցե իրեն սրտամոտ չէին քաղաքական, հասարակական կյանքին վերաբերող հարցերը, ինքը չգիտեր այդ հարցերի ստույգ պատասխանները, դրա համար էր խուսափում: