ՌԴ-ի, Չինաստանի և ԱՄՆ-ի ղեկավարների եռակողմ հանդիպման օրակարգը համաձայնեցված է, սակայն որոշ հարցեր ընթացքում կհստակեցվեն՝ հայտարարել է Ռուսաստանի նախագահի մամուլի քարտուղար Դմիտրի Պեսկովը։ Նա նշել է, որ հանդիպումը տեղի կունենա հինգշաբթի՝ Շենչժենում, նոյեմբերի 18-19-ն անցկացվելիք Ասիա-խաղաղօվկիանոսյան տնտեսական համագործակցության գագաթնաժողովի շրջանակում։ «Սա շատ կարևոր հանդիպում է, որը ժամանակակից աշխարհում նմանը չի ունեցել և չունի»,- ընդգծել է Կրեմլի պաշտոնական ներկայացուցիչը։               
 
  • Ժամանակի հետ, ժամանակից առաջ

    Ժամանակի հետ, ժամանակից առաջ

    Քննադատի համար չկա ավելի մեծ պարգևատրություն, քան տասնամյակներ հետո տեսնել, որ ինքը ժամանակին գրական պրոցեսի քաոսի միջից անսխալ զատել է այն անունները, որոնք պիտի դառնան գրականության վաղվա օրը:
    Այդ պարգևն առավել թանկ է, երբ խնդրո առարկա հեղինակը, իր առաջին քայլերից, դարձել էր գրական ցերբերների դյուրին թիրախը, ուստի նրա ստեղծագործությունն արժևորելու և մանավանդ պաշտպանելու համար հարկ էր ունենալ ոչ միայն մասնագիտական հեռատեսություն, այլև քաղաքացիական արիություն:
  • Լուիս Բունյուել. սանդուղքն  այս այգում բարձրանում է վեր

    Լուիս Բունյուել. սանդուղքն այս այգում բարձրանում է վեր

    Իկարոսը, քանի դեռ չէր ընկել, թռչում էր: Ինչ-որ մեկին թվաց, թե նա բախտավոր է, և կիրականանա մարդկության երազանքը. արևը կնվաճվի: Ինչ-որ մեկը թաքուն նախանձում էր, և ինչպես ամեն մի նախանձոտ` սպասում ու ցանկանում էր, որ մի վատ բան լինի: Ինչ-որ մեկն ուրախանում էր, որ վերջապես մարդը ցույց է տալու իր ոգու ուժը և ստիպելու է արևին հարգել իրեն: Ինչ-որ մեկն այդ ժամանակ պատրաստում էր վերջ չունեցող սանդուղք, որ բարձրանա դեպի արևը և պատմի երկրային ուրախությունների ու անարդարությունների մասին:
  • Ստեղծագործական ոսկորն ու քաղաքական որկորը

    Ստեղծագործական ոսկորն ու քաղաքական որկորը

    Իրազեկում Ազնավուրի հրապարակից։ Հրապարակի ջրավազանում ժամանակին բադեր ու սագեր կային։ Դրանք մի օր անձայն հեռացան, և նրանց հետքերն անքննելի են։ Այժմ թույլ տանք մեզ մի փոքր ընդմիջվել և իջնել սովետահայոց պատմության կիրճերը, ոչ այնքան խոր, մոտավորապես 20-րդ դարի 60-70-ականները։ Երկրում, և հատկապես քաղաքամայր Երևանում, ամենուր հայ բոշաներն էին զվռնում, նրանք մաղ ու սարի ծամոն էին ծախում, նրանք անլվա էին, բամբասկոտ և պռտկերես։
  • Բացարձակ գեղեցկությունը հավանում են բոլորը

    Բացարձակ գեղեցկությունը հավանում են բոլորը

    Վերջերս աչքի անցկացրի Երևանի ավագանու ընտրություններից առաջ տարբեր կուսակցությունների անդամների ելույթները: Նրանք ասում էին, որ Երևան քաղաքը պետք է լինի հաճելի, հարմարավետ, և բազմիցս օրինակ էին բերում Եվրոպան: Այսօր ես չեմ ուզում վերլուծել նրանց խոսքերն ու մտքերը, այլ ավելի շատ կուզեի խոսել մարդու զգայարանների աշխատանքի մի շարք հատկանիշների մասին, որոնք մեծ ազդեցություն են ունենում մարդու զգացողությունների և առօրյա վարքի վրա: Տարրեր, որոնց այսօրվա արևմտյան երկրների քաղաքաշինարարները մեծ ուշադրություն են դարձնում:
  • Գուցե սկզբում կամավո՞րը կիրառենք

    Գուցե սկզբում կամավո՞րը կիրառենք

    Կառավարություն և ԱԺ «հակամարտությունը» պարտադիր կուտակային կենսաթոշակի օրենքի շուրջ շարունակվում է։ ՈՒ թեև ԱԺ չորս խմբակցություններն արտահերթ նիստ հրավիրելու պահանջ էին ներկայացրել, այն չկայացավ քվորումի բացակայության պատճառով։ Հավանաբար ՀՀԿ պատգամավորներն իրենց գործն արել էին։
  • «Ալիևան վրդովվել էր, որ հայերը «եկել-գրավել են» մրցույթը»

    «Ալիևան վրդովվել էր, որ հայերը «եկել-գրավել են» մրցույթը»

    «Իրատես de facto»-ի հյուրն է գրաֆիկ, գեղանկարիչ, դիզայներ, գեղեցիկ արվեստների ակադեմիայի ռեկտոր ԷԴՈՒԱՐԴ ՍԵԴՐԱԿՅԱՆԸ, որի մասին Հայաստանի Հանրապետության ժողովրդական նկարիչ և Ռուսաստանի Դաշնության վաստակավոր նկարիչ Զաքար Խաչատրյանը գրում է, թե Սեդրակյանի գործերը դասական արվեստի լավագույն ավանդույթների շարունակությունն են` իրենց մշտական զարգացման մեջ:
    Հոկտեմբեր ամսին Հայաստանի նկարիչների միությունում կայացել է Էդուարդ Սեդրակյանի անհատական ցուցահանդեսը: Այդ օրերին էլ մենք հանդիպել ենք և զրուցել նկարչի հետ:
  • Հինգ հազար տարի է` մեր աղբյուրի զուլալ ջուրը հոսում ու մեր երկրում մի տեղ  չի լճանում, գնում օտարի հողն է շենացնում

    Հինգ հազար տարի է` մեր աղբյուրի զուլալ ջուրը հոսում ու մեր երկրում մի տեղ չի լճանում, գնում օտարի հողն է շենացնում

    Անակնկալ հնչած հեռախոսազանգը ինձ իմ ընկերոջ տուն տարավ: Նա տանը մենակ էր. ծխախոտը մատների արանքում, սուրճի բաժակը դիմացը, հայացքը անորոշ հեռուներին` արձանի կերպի մեջ անշարժացել, նայում էր: Իսկը Ռոդենի «Մտածող մարդը»: «Նստիր,- ասաց ու արտաբերեց հայի հերթապահ և ամենաանհեթեթ բառակապակցությունը.- Ի՞նչ կա, չկա»:
  • Եթե հրեական ցեղասպանությունը հոլոքոստ է, ապա մերը՝ հայասպանություն՝ արմենոցիդ

    Եթե հրեական ցեղասպանությունը հոլոքոստ է, ապա մերը՝ հայասպանություն՝ արմենոցիդ

    Վերտառության հարցադրմամբ կուզեի հանրության ուշադրությանը ներկայացնել առաջին հայացքից անմեղ ու երկրորդական թվացող մի իրողություն, որը մեր ազգային շահերի տեսանկյունից խիստ վտանգավոր խութեր է պարունակում:
    Ստորև ներկայացվող նմանատիպ հրապարակումները որպես թիրախ թշնամյաց ձեռքին հաճախ հրաշալիորեն օգտագործվում են մեր իսկ դեմ:
  • Քաղաքականությունն անհնարինը հնարավոր դարձնելու արվեստ է

    Քաղաքականությունն անհնարինը հնարավոր դարձնելու արվեստ է

    Ներկա փուլում աշխարհում տեղի են ունենում այնպիսի իրադարձություններ, որոնց համակարգային ընկալման համար համապատասխան նախադրյալները, թվում է, հիմնականում բացակայում են: Անշուշտ, հնարավոր քաղաքական իրադարձությունների և դեպքերի վերացականության մասին պատկերացումների, այսպես կոչված, «անառարկայական» լինելու պատրանքը ունի հազարամյակների պատմություն: Եվ, ինչպես ցույց է տալիս պատմական փորձը, մասնավորապես արտաքին քաղաքականության մեջ պատրանքներին ապավինելը այնքան վտանգավոր ու անօգուտ զբաղմունք է, որքան բարոյական նորմերով առաջնորդվելը: Ըստ էության, քաղաքականության մեջ կամ դիվանագիտական հարաբերություններում պատրանքներին ու բարոյականության նորմերին տուրք տալը հատկապես աշխարհաքաղաքական շահերի արժևորումների համատեքստում ոչ միայն վտանգավոր է, այլև որոշ դեպքերում` կործանարար:
  • Կա՞ արդյոք  քավարան

    Կա՞ արդյոք քավարան

    ՈՒղղափառ արևելյան եկեղեցին քավարան՝ «պուրգատորիուս», բառը թարգմանեց «չիստիլիշչե», որը նշանակում է սրբարան կամ մաքրարան: ՈՒղղափառ եկեղեցին, չնայած չորդեգրեց քավարանի կաթոլիկական դոգմատիկ մոտեցումները, բայց և այնպես ընդունեց հոգիների հետմահու վիճակների այնպիսի ուսմունք, որն իր հիմքերում աղերսվում է արևելյանի հետ։ Օրինակ, ըստ ուղղափառների, հոգիները մահվանից հետո օգնության կարիք ունեն, այդ պատճառով եկեղեցին աղոթում է նրանց «կամա թե ակամա մեղքերի» թողության համար, այն հույսով, որ այն կմեղմացնի նրանց տանջանքները և ազատություն կշնորհի ի վերջո։