«Խաղաղության խաչմերուկը», որպես տարածաշրջանային տնտեսաքաղաքական-կոմունիկացիոն նախագիծ, կարո՞ղ է արդյոք Հայաստանի համար լինել բանալի՝ տարածաշրջանային փակուղուց դուրս գալու համար: Արտաքուստ բավականին գրավիչ և խաղաղասիրական ու բարիդրացիական բովանդակություն ունեցող այս նախագիծը իրականացման ճանապարհին ունի մի քանի լուրջ խոչընդոտներ...
Նիկոլն իջեցրել է Հայաստանի նշաձողը և պետությունից ստացել փախստականների մեծ՝ 2.8 մլն-անոց ճամբար՝ տիրող բարքերով, կանոններով ու ապրողների հոգեբանությամբ։ Կա իներցիոն կյանք, կա ադմինիստրացիա և հակաադմինիստրացիա, բայց դրանք էլ արդեն պետության իշխանություն ու ընդդիմություն չեն...
Էդ որ ասում են՝ Հայաստանը պարտավորվել է փոխել Սահմանադրությունը, բա եթե հանրաքվեով նոր Սահմանադրությունը մերժվի, ի՞նչ է լինելու։ «Խաղաղության պայմանագրի» հեղինակները դրա մասին մտածե՞լ են։
Ապրելու և մեր գոյությունը պահպանելու հարցում մենք խոր թյուրիմացությունների մեջ ենք ու, առողջ դատողությունը մի կողմ թողած և ոչ իրատեսորեն, սավառնում ենք երկինքներում։
Թուրքիան նախադրյալներ չի տեսնում Երևանում և Անկարայում դեսպանատների փոխադարձ բացման հարցը քննարկելու համար, APA-ին տված հարցազրույցում հայտարարել է Էրդողանի գլխավոր խորհրդական Աքիֆ Քըլըչը:
Ադրբեջանի ԱԳ նախարարի վերջին հայտարարությունը ոչ թե խաղաղության, այլ բացահայտ թելադրանքի ակտ է, որին Հայաստանի իշխանությունները իսկապես համաձայնել են։ Սա պետականության կազմաքանդման գործընթաց է, այլ ոչ թե բանակցություններ։
Անկախ ԱՄՆ-ից (և ոչ միայն…) ոմանց լավատեսական հայտարարություններին, փաստերը հուշում են, որ ռուս-ուկրաինական հակամարտությունը, ավելի ճիշտ, Ուկրաինայի հետ և Ուկրաինայի միջոցով Ռուսաստանի դեմ Արևմուտքի պատերազմը մոտ ժամանակներս, ցավոք, չի ավարտվի...