Պատմության ընթացքում քանիցս հող և պետականություն կորցրած ժողովուրդը գենետիկ հիշողության խորքում մշտապես կենդանի է պահում անարդարության հանդեպ իր վերաբերմունքը։ 1988 թվականը այդ անարդարության դեմ հայ ժողովրդի ընդվզման հերթական փուլն էր, հերթական, բայց գուցե կարևորագույնը։ Ուղիղ 37 տարի առաջ այս օրը սկիզբ դրվեց Արցախյան շարժմանը...
Մակրոնը եվրալիդերների երկու խորհրդակցություն կազմակերպեց, եղան խրոխտ հայտարարություններ, որ կշարունակեն օգնությունը Ուկրաինային, որ իրենք հաստատակամ են և էլի նման բաներ: Քիչ էր մնում ԱՄՆ-ին ուղարկեին այնտեղ, որտեղից եկել է...
Այս շարժումը միայն Արցախի, նրա ինքնորոշման ու պայքարի մասին չէր, այն համազգային գործընթացի ամբողջությունն էր մեկ ընդհանուր գաղափարի շուրջ, որը բերեց Հայաստանի անկախությանը, Արցախի ինքնորոշմանը, պատերազմում էլ` հայ ժողովրդի հաղթանակին:
Ժամանակակից աշխարհում պատերազմներում հաղթելու են կամ հարուստ պետությունները (նկատի է առնվում հանքահումքային ռեսուրսներ, օրինակ, Սաուդյան Արաբիա) կամ էլ զարգացած գիտություն ունեցողները (օրինակ՝ Իսրայել):
Շատ եմ ուզում լավ ծանոթանալ ԱԲ-ին։ Գիտեմ, որ լավ ծանոթանալու համար պիտի շատ ժամանակ տրամադրեմ դրան, լիքը կարդամ, ուսումնասիրեմ, հաջող ու անհաջող փորձեր անեմ։ Այլ ճանապարհ չկա։
Այսօր թերևս խոսեմ «Pax Azerbaijana» եզրույթի մասին, որը ադրբեջանական գերիշխանության աշխարհաքաղաքական նախագիծ է: Կտեսնենք, որ այն այլևս «գետնի վրա» գոյություն ունեցող իրողություն է:
Եվ ուրեմն, Pax Azerbaijana-ն կամ, որ նույնն է՝ «Ադրբեջանական խաղաղությունը», աշխարհաքաղաքական հասկացություն է, որն արտահայտում է Ադրբեջանի ձգտումը՝ Հարավային Կովկասում հաստատել գերիշխող դիրք և տարածաշրջանային զարգացումները ենթարկել սեփական ռազմավարական շահերին...