«Ի հեճուկս Պրահայի պայմանավորվածության՝ Ադրբեջանի բարձրագույն օղակներից հնչում են Հայաստանի Հանրապետության տարածքային ամբողջականությունը կասկածի տակ առնող հայտարարություններ»,- իր հոդվածում գրել է Նիկոլ Փաշինյանը:

Երեկ կարդացի, որ քպ-ականներն «առաջարկել» են (հասկանալ՝ պարտադրել) հյուրանոցներին, որպեսզի աղոթատեղիներ սարքեն մահմեդականների նամազի համար։ Ես հասկանում եմ, որ սրանք «արևմտյան ազերբայջան» «վերադարձող» թուրքերին ուզում են լավ դիմավորեն՝ ֆուլ սերվիս։

Գնում ենք հյուսիս՝

թողած շապիկները բառերի,

որ մանկան մաշկի պես են բուրում,

թողած ողորմությունը հեգնանքի,

որով պատսպարվել ենք թվացյալ հնձաններում՝

մենությունը գրկած:

Տիեզերքում չկա ավելի խորը, ավելի խորհրդավոր բան, քան մոր հայացքը։ Մոր հայացքը միանգամից չի առաջանում, այլ նռան նման կամաց-կամաց հասունանում ա, կարմրում, լցվում տարբեր իմաստներով, իմաստությամբ, խորհրդով։ Էդ հայացքը սկիզբ ա առնում դեռ էն ժամանակ, երբ մատղաշ ցողունի նման ճկուն աղջկա մեջ ծնունդ ա առնում նոր կյանքի սաղմը։ Ու հանկարծ նրա անհոգ, ջինջ աչքերում խորհրդավոր փայլեր են սկսում առկայծել։ Դրանք ապագա կյանքի ցոլքերն են։ Ինչ-որ ժամանակ դրանք տագնապախառն են, անսովոր, հետո հրեշտակը փսփսում ա ականջին, ու գալիս ա հանգստությունը։ Հղիություն։

Երբ փոքր էինք, մեծերը մի լեգենդ էին պատմում, թե ծիածանի տակով անցնելիս՝ տղաներն աղջիկ են դառնում և՝ հակառակը:

Նա այլևս մերժված ու ժամկետանց է ուժային բոլոր կենտրոններում: Ամեն օրն է՛լ ավելի է խորացնում նրա աշխարհաքաղաքական դևալվացիան:

Մարզերից Երևան եկող ավտոբուսներն այսուհետ երթը կավարտեն ավտոկայարաններում, Երևանով չեն երթևեկի: Նշված ավտոբուսների մուտքը մայրաքաղաք կսահմանափակվի։

Ես Եմ քո Փրկիչը: Ես Եմ քեզ փրկում մեղքի ստրկությունից, կյանքի ամեն տեսակ մտահոգություններից ու նեղություններից, տկարություններից ու հիվանդություններից:

Տուր Քեզ մոտենալ՝ բալասանվելու,

սերնդի ցավը քեզ փոխանցելու.
Օ՜ երկնավոր Հայր, ցավի ստինքից
արցունք ենք ջամբում.
Օգնության հասիր,
Ցողիր, պարուրիր երկնային լույսով: