Երբ տոներից հետո դասերը սկսվեցին, ամեն տարվա նման գնացի դպրոց՝ զինղեկ ընկերոջս վարած դասերին հետևելու: Դրանք վերջին տարիների իմ ամենամեծ ուրախությունն են, քանի որ ընկերս աշակերտներից այնպիսի զինվորներ է սարքում, որ նրանք իրենց սովորածը նույնիսկ բանակային երկամյա բարդակում չեն մոռանում: Իմ բախտից, այդ օրը գործնական պարապմունք էր, և աշակերտները պիտի զենք քանդել-հավաքել սովորեին: Ողջունեցի, նստեցի վերջին շարքում, որ ոչ մեկի ուշադրությունը չշեղեմ: