«Մինչև 2024թ․ հունվարի 1-ը լուծարել իրենց գերատեսչական ենթակայության բոլոր պետական հիմնարկները և կազմակերպությունները, և ԼՂ (Արցախի) Հանրապետությունը դադարում է գոյություն ունենալ»․․․ Ո՞վ կմտածեր, որ երբևէ կկարդանք նման նախադասություն, ու դա էնքան «սպասելի» կհնչի մեր ականջին, որ գլուխներս տխուր կշարժենք ու կշարունակենք թերթել լրահոսը․․․
Արցախից հարկադիր տեղահանվածների մասով զուտ իրավական ասպեկտներով խիստ անհրաժեշտ աշխատանք կա անելու, հետո ոչ միայն ուշ կլինի, այլև՝ անհնար: Մեկ քրեական գործի վարույթի շրջանակներում հնարավորինս սեղմ ժամկետում հարկ է յուրաքանչյուր բռնի տեղահանվածի հանգամանորեն հարցաքննել՝ կիրառված բռնությունների, թողնված կամ ոչնչացված անշարժ ու շարժական գույքի, դրանց առկայությունը հավաստող ապացույցների և նմանաբնույթ այլ հարցերի առնչությամբ:
Ամբողջ 30 տարի մեր արժեհամակարգը այլանդակեցին, ինչպես կարող էին։ Փոխանակ հայրենատեր դաստիարակելու ու ամեն ինչ անելու, որպեսզի մեծ ներգաղթի պայմաններ ստեղծվեին, արեցին ամբողջովին հակառակը։ Հայը պառակտվեց, իրար ատելը դարձավ սովորական երևույթ, սկսեցին պաշտել ներմուծվող «իդեալներ», որոնք մեզ հետ ամենևին առնչություն չունեին և չունեն։
Պաշտոնական Մոսկվայի փոխարեն, հետևանքների մասին բավական թափանցիկ ակնարկեց Մարգարիտա Սիմոնյանը՝ ասելով, որ «Իրենց բոլորին Սաակաշվիլիի ճակատագիրն է սպասվում»…
Սիրելի արցախցիներ, մի՛ ընկճվեք առանձին հակամարդկային դեպքերից, գերակշիռ մասը սթափ է մտածում, ունի ազգային դիմագիծ, ծանր է տանում ձեր վիշտը` համարելով այն համազգային։
Մեծատառով Պատմությանը հայտնի են Նիկոլներ, ասենք՝ Դուման, Գալանտերյան, Թորոսովիչ, այլք։ Եվ, որքան էլ անհավատալի լինի, Սա։ Բայց Սրան չեմ անդրադառնալու․ գրչիս թանաքն ափսոս է։ ՈՒզում եմ պատմել Թորոսովիչի մասին, թե ինչու՝ վերջում կասեմ։
Ի՞նչ հոկտեմբերի 5-ի խաղաղության պայմանագրի մասին է խոսքը, երբ ընթացիկ ռեժիմով տեղի է ունենում ցեղասպանություն, բնակչության զանգվածային տեղահանում, ապօրինի անցակետ` կամայական «ձերբակալություններով», Արցախի քաղաքական ղեկավարությանն ուղղված սպառնալիքներով ու շանտաժով...
ՈՒկրաինայի հարցով կայացած վերջին բանակցությունները վկայում են, որ Մոսկվան չի փոխել իր սկզբունքային դիրքորոշումը և չի գնա վերջնական խաղաղության, եթե չհամաձայնեցվեն եվրոպական անվտանգության հիմնարար խնդիրները։
Այստեղ գլխավոր հարցը ՆԱՏՕ-ի՝ 1997թ. ռազմական ներկայության վերադարձի մեջ է: Բանակցային գլխավոր ուղերձն այն է, որ Ռուսաստանը չի հրաժարվել 2021թ. ներկայացված պահանջներից և մտադիր չէ ռազմավարական նպատակները փոխարինել ժամանակավոր հրադադարով՝ հանուն ԱՄՆ դիվանագիտական հաղթանակի...