ՄԱԿ-ը քաղաքական թատրոնի հիմնական բեմահարթակն է աշխարհում: Գլխավոր բեմադրիչն ԱՄՆ-ն է: Նրա կամա-ակամա ասիստենտներն են Մեծ Բրիտանիան, Ռուսաստանը, Չինաստանը, Ֆրանսիան: Բայց ցանկացած պիես բեմադրելու համար պետք է արժանանալ ամերիկյան հավանությանը:
ՄԱԿ-ի անվտանգության խորհրդի անդամ պետություններն ունեն համատեղ հայտարարություն-բանաձև ընդունելու գործառույթ, որի դեպքում անդամները կարող են կողմ քվեարկել կամ վետո դնել։ Ինչպես տեսնում ենք` ոչ մի դատապարտող բանաձև, առավել ևս պատժամիջոց չի կրառվելու, զուտ հայտարարություններ ու կոչեր, ոչ ավելին։
Ախր էդ ինչի՞ մասին եք խոսում։ Ասենք, թե ծնունդ է եղել ու մի տորթ են թխել, հարևաններով ու բարեկամներով մեկը ալյուր, մեկը ձու, մյուսը շաքարավազ է բերել, թխել են։
Լավ են արել, ճիշտ են արել, էլի պետք է անեն ու ազերու աչքը հանեն։
Ձեր տեղեկացնեմ, որ Հայոց Ցեղասպանության Թանգարան-Ինստիտուտի արխիվների «այրման» և այսօր հրապարակված մանկապղծության դեպքի հանրայնացմամբ շահագրգիռ աղբյուրը նույնն է:
Սոցիալական ցանցերում և մամուլում գրառումների և հրապարակումների 99% -ը ողբ է հիշեցնում: Հասկացանք, որ ծանր ժամանակներ ենք ապրում, որ Արցախը փորձում են դատարկել, որ պատերազմի վտանգ կա: Այս իրավիճակը, սակայն, չի արդարացնում ամեն ինչ սևով ներկելու և հուսահատության ու գահավիժման մթնոլորտ ստեղծելու համընդհանուր մոլուցքը, որը հակապետական և հակաազգային է:
Տե՛ր, սիրում ու երկրպագում եմ Քեզ:
Խոնարհվիր իմ առջև:
Պաշտամունքը աղերսանք չէ, թեպետ երկուսն էլ արտահայտում են մարդու այլազան կարիքները, որ ակնկալվում է Ինձնից:
Իրանի հոգևոր առաջնորդի խորհրդական Ալի Աքբար Վելայաթիի քննադատական խիստ տոնայնությամբ հոդվածը մեզանում շատ քննարկվեց։
Այդ քննարկումը, սակայն, ուներ մի կարևորագույն թերություն՝ երբ հոդվածի շեշտադրումներն ընդհանրապես չէին դիտարկվում Իրանի արտաքին քաղաքական փոփոխված ռազմավարության համատեքստում...