-
Վագիֆ Խաչատրյանի առևանգումն ունի չափազանց լուրջ վտանգներ, և այդ վտանգներն այլ հարթության մեջ են։
-
1981 թվին էր: Ստեփանակերտի 5-րդ դպրոցի 7-րդ դասարանում էինք:
Մի օր դասարան մտավ մեր պատմության և աշխարհագրության ուսուցիչ Արամայիս Դանիելյանը:
-
Հական ֆիդանն ուր գնաց, գործակալ Արոյից չպրծավ:
Ա՜յ քեզ հայի բախտ:
-
Ադրբեջանական ապօրինի անցակետի տեղակայումը Հայաստանն Արցախին կապող միջանցքում ենթադրում էր ոչ միայն ցանկացած պահի այդտեղով շարժերի դադարեցում, այլև մարդկանց առևանգումներ:
-
Խաչենում՝ Ալբանիայի եկեղեցու իրավահաջորդը դարձավ Գանձասարի եկեղեցին։
Ինչու՞։
Գանձասարում ամփոփվեց Հովհաննես Մկրտիչ Կարապետի գլուխը։
-
1890-ականներից մինչև 1923 թիվը Հայկական հարցի նկատմամբ եվրոպական պետությունները որդեգրել էին ճիշտ ու ճիշտ նույն կեղծավոր և անամոթ դիրքորոշումները։ 1920 թ. վերջին Հայկական հարցում Ազգերի լիգայի ընդունած բանաձևերի անատամությունն ու անարդյունավետությունն այսպես էր ծաղրում Լիգայի քարտուղարության քաղաքական բաժանմունքի տնօրեն Փոլ Մոնթյոն՝ կազմելով հետևյալ դառը զավեշտ-բանաձևը.
-
Արցախցու առևանգումը Նիկոլի ու մանր-մունր նիկոլիկների` խաղաղ համակեցության մասին հիմար առասպելը մի ակնթարթում փոշիացրեց։
-
Ամեն ինչ շատ պարզ է. եթե մենք կամք ու կազմակերպվածություն չունենք Երևանում նստած Ալիևի «կոլեգային» հեռացնելու, ապա դրսից ի՞նչ օգնություն ենք ակնկալում։
-
Սուպերմարկետներից մեկի գրքերի բաժնում ինչ-որ աժիոտաժ զգացի հետևումս, պտտվեցի, տեսնեմ մի 10-11 տարեկան տղա ինչ-որ գիրք է բացել ու, առանց տեղից վերցնելու, թերթում է:
-
Ո՛չ մենք, ո՛չ էլ մեր քաղաքական գործիչները այդպես էլ չազատվեցինք կրավորական, մեր ազգային հարցերի լուծմանը չնպաստող, անիմաստ ու պարտադրված քաղաքականությունից։