Աշխարհը միշտ էլ այնպես է կարծել, որ Ինձ ծառայելը կայանում է գործունեության մեջ: Սակայն Ինձ հետ մտերմություն հաստատած հոգիները միայն գիտեն, որ աշխարհից զատված կյանքը, աղոթքի կյանքը, հաճախ շատ ավելին է իրագործում, քան բոլոր ծառայությունները, որ մարդիկ կատարում են Ինձ համար:
Լեռնային Ղարաբաղի և դրա` Հայաստանին պատկանելու թեման փակված է, ընդ որում, փակված է Փաշինյանի կողմից։ Կմնա՞ն հայերն այնտեղ, թե ոչ և ինչ կարգավիճակով, այսօր հսկայական հարց է։ Բացի այդ, բաց է Ադրբեջանից Հայաստանի տարածքով Նախիջևան միջանցքի թեման, և մեծ հարց է, թե արդյոք Հայաստանի Սյունիքի մարզը կմնա՞ Հայաստանի վերահսկողության տակ։ Փաշինյանն ակնհայտորեն ցանկանում է ազատվել Ղարաբաղում ռուսական ռազմաբազայից և ռուս խաղաղապահներից։
Պատմական պահը բացառիկ է բորոլ առումներով։ Փաշինյանի նման գործիչ մեր հազարամյա պատմության մեջ երբեք չի եղել։ Նույնիսկ Պետրոս Գետադարձը ավելի զուսպ ու ուսյալ է եղել։ Պահի բացառիկությունից ելնելով, կարծում եմ, պետք է խնդրին մոտենալ բացառիկ տրամաբանությամբ։
«Խաղաղության օրակարգ», «Խաղաղության պայմանագիր», «բանակցություններում որոշակի առաջընթաց», «տարածաշրջանային ենթակառուցվածքների ապաշրջափակում», «հավասարության ու փոխադարձության սկզբունքների հիման վրա շուտով բացվելիք ճանապարհներ»...
Իրանի հոգևոր առաջնորդի խորհրդական Ալի Աքբար Վելայաթիի քննադատական խիստ տոնայնությամբ հոդվածը մեզանում շատ քննարկվեց։
Այդ քննարկումը, սակայն, ուներ մի կարևորագույն թերություն՝ երբ հոդվածի շեշտադրումներն ընդհանրապես չէին դիտարկվում Իրանի արտաքին քաղաքական փոփոխված ռազմավարության համատեքստում...