Սիսիանի գյուղերում հայախոս երկու ադրբեջանցիներ են հայտնվել:
Ավելին՝ նստել մարդկանց հետ ասել-խոսել, ջան ասել, ջան լսել, կերել խմել դուրս են եկել:
Այնուհետև, հաջորդ գյուղում, ուտուշ խմուշից, ճամփա դնելուց հետո նոր, պատահաբար պետք է պարզվի, որ վերջիններս ադրբեջանցիներ են:
Ռուսաստանի կտորները, որոնք 1991 թվականի սահմաններում անվանվել են ՈՒկրաինա, ԽՍՀՄ-ի փլուզման հետևանքով ստեղծված թյուրիմացություն է, և այս առումով այն ՌԴ-ին պետք չէ, քանի որ երկիրը պետք է կրկին վերածվի Մեծ Հզոր Ռուսաստանի։
Արդեն 120 օր Արցախը շրջափակված է ադրբեջանցի զինյալ ու անզեն ելուզակներով, խաղաղապահական պարտականությամբ ռուս դիտորդներով, միջազգային կազմակերպությունների սին հայտարարություններով: Սակայն շրջափակումն առավել սաստիկ բնույթ է ստանում հայ ժողովրդի մեծամասնության անտարբերությամբ, և անգամ՝ որոշ հատվածների գաղտնի ու անթաքույց խրախուսանքով:
«Այո՛, դու իսկապես ծաղիկներ չաճեցրիր, բայց դա առաջնային չէր ինձ համար, այլ ես առաջին հերթին խոնարհություն, հավատ ու իմ հանդեպ վստահություն էի ակնկալում քեզնից»։
Սկսեմ նրանից, որ մարտի 26-ին Սիսիանի ավագանու ՏԻՄ ընտրություններում` Աշոտավան գյուղում, ոչ բարով հաղթել են ՔՊ֊-ականները։ Երևի նրանից է , որ մինչ օրս Սիսիան-Աշոտավան ճանապարհը, որ ընդհամենը 6 կմ է, տարիներ շարունակ մնում է անմխիթար վիճակում և առանց զարմանալու տաքսու վարորդները հրաժարվում են ոտք դնել այդ կողմերը։
Մի’ մոռացիր, որ Իմ հետևորդները պետք է լինեն առանձնահատուկ ժողովուրդ` զատված ուրիշներից, տարբեր` ճանապարհներով, կյանքի տարբեր չափանիշներով ու սովորույթներով և այլ շարժառիթներից մղում ստացող:
ՈՒղիղ ճամփեքից խոտորվել եմ ես, մոլորյալ եմ, Տե՛ր,
Անհուն մեղքերի ծովն եմ ես սուզվել, Տե՛ր, փրկեա դու ինձ,
Ինձ՝ մոլորյալիս Դու հետ դարձրու, Տե՛ր, օգնիր Դու ինձ,
ՈՒղիղ ճամփեքից խոտորվել եմ ես, մոլորյալ եմ, Տե՛ր:
Իրանի հոգևոր առաջնորդի խորհրդական Ալի Աքբար Վելայաթիի քննադատական խիստ տոնայնությամբ հոդվածը մեզանում շատ քննարկվեց։
Այդ քննարկումը, սակայն, ուներ մի կարևորագույն թերություն՝ երբ հոդվածի շեշտադրումներն ընդհանրապես չէին դիտարկվում Իրանի արտաքին քաղաքական փոփոխված ռազմավարության համատեքստում...