Քայլիստ Վիգենը, ով նախկինում Տեր-Պետրոսայնի մոտ ռամկավար էր աշխատում հայտարարել է, թե «ժողովուրդը որոշել է, որ Փաշինյանը պիտի բանակցի»...
Նախ, «ժողովուրդ» ասելով ի՞նչ է հասկանում սույն արարածը:
Վիգե՛ն, քայլիստներիդ ձայն է տվել ընդհանուր ընտրողների ընդամենը 25 տոկոսը և քո նմանն իրավունք չունի խոսելու «ժողովրդի» անունից:
Ես ձեր կողքին կանգնած եմ` օգնելու և օրհնելու համար: Մի՛ վարանեք. Վստա՛հ եղեք, երբ աղոթք եք անում: Իշխանությունը և զորությունը Ի՛նձ են պատկանում: Ասե՛ք շարունակ ու կրկնեք այս: Ասեք այնքան, մինչև որ ձեր սիրտը լցվի այդ խոսքի պարգևած ՈՒրախությա՛մբ, Ապահովությա՛մբ և Զորությա՛մբ:
Կառավարական ոհմակին ուղղված ակնհայտորեն սարքած հարցերի շարանի մեջ Արարատ Միրզոյանին բաժին էր հասել միանգամից 4 թխած հարց:
Միամտաբար կարելի էր կարծել, որ այդ հարցերի սրությունը, բովանդակությունը, խորությունը «տեղին» էին, էլ չասեմ, այսպես կոչված նախարարի նախապես սարքած հարցերի վերաբերյալ պատասխանների փայլը, հմայքը, ուժգնությունը բարձր մակարկակի էին և երկրի համար կարևոր, այնինչ Արարատն ԱԺ-ում ծուռ տված փոխանցումներով հա փուստ էր տալիս։
«Հիմա մի բան կասեմ, որը մեծ աղմուկ է բարձրացնելու: Իմ համոզմունքը նա է, որ պատերազմը պարտվել ենք այն պատճառով, որ բանակում գործել է «5-րդ շարասյուն»։ Սա իմ համոզմունքն է մի շարք փաստերի վերլուծության արդյունքում։ Այդ փաստերը, կարծում եմ, առաջիկայում այնքան հրապարակային կլինեն, որ իմ հայտարարությունն այդքան տարօրինակ չի թվա»։
Նույնիսկ ընդամենը 1 տարի առաջ աշխարհում շատ քչերը կարող էին երևակայել այն իրավիճակը, որում այսօր գտնվում է աշխարհը: Կասկածից դուրս է, որ Երրորդ համաշխարհային պատերազմն արդեն սկսված է, ուղղակի այն ընթանում է առայժմ սահմանափակ մասշտաբներով և հիմնականում միջնորդավորված (պրոքսի) և համակցված (հիբրիդային) պատերազմների ձևով:
Իրանի հոգևոր առաջնորդի խորհրդական Ալի Աքբար Վելայաթիի քննադատական խիստ տոնայնությամբ հոդվածը մեզանում շատ քննարկվեց։
Այդ քննարկումը, սակայն, ուներ մի կարևորագույն թերություն՝ երբ հոդվածի շեշտադրումներն ընդհանրապես չէին դիտարկվում Իրանի արտաքին քաղաքական փոփոխված ռազմավարության համատեքստում...