«Չնայած Հայաստանը սառեցրել է իր մասնակցությունը ՀԱՊԿ-ին և չի վճարում անդամավճարները, երկիրը դեռևս մնում է կազմակերպության լիիրավ անդամ։ Երևանին չենք թողնում մեր համագործակցությունից դուրս՝ գործընկերների համար պահպանելով միավորման շրջանակում մշակվող բոլոր որոշումներին միանալու հնարավորությունը, ինչը, ի վերջո, լիովին կհամապատասխաներ նրանց շահերին։ Ցավոք, հայկական կողմից ընդառաջ քայլեր չենք տեսնում»,- ասել է ՌԴ փոխարտգործնախարար Ալեքսանդր Պանկինը։               
 

Ադրբեջանի նարատիվային պատերազմն ու Հայաստանի «ներքին լսարանի» պատրանքը

Ադրբեջանի նարատիվային պատերազմն ու Հայաստանի «ներքին լսարանի» պատրանքը
07.10.2026 | 11:28

Ադրբեջանը շարունակում է Հայաստանի և համաշխարհային հայության դեմ նարատիվային պատերազմը, ընդ որում՝ բավականին հաջող՝ ՀՀ իշխանությունների վարքագծի պատճառով։
Իսկ Հայաստանի պետական ինստիտուտները պարզապես հետևում են Ադրբեջանի գործողություններին (լավագույն դեպքում), մինչդեռ իշխանամետ փորձագիտական ու հարակից շրջանակների ու խմբերի միակ արձագանքը թերևս այն է, թե Ադրբեջանի հակահայկական գործողությունների թիրախը սոսկ ներքին լսարանն է։
Հիշենք, թե մինչև 2016 թվականի ապրիլը, 2020 թվականի սեպտեմբերն ու մինչև 2023 թվականի սեպտեմբերը Հայաստանի ու հայության դեմ մղվող նարատիվային, հիբրիդային պատերազմին ինչպես էին նորից նույն հիմար թեզերով պատասխանում։
Հատկապես ավտորիտար ռեժիմները ներքին լսարանի համար արտաքին նարատիվներ զարգացնելու խնդիր չունեն։ Ընդհակառակը՝ հասարակության համախմբման համար նրանք կարիք ունեն արտաքին թշնամու կերպարի և պարբերական հակամարտությունների, ինչն անհրաժեշտ միջավայրի առկայության դեպքում կարող է բազմաթիվ խնդիրներ լուծել։
Ուրեմն՝ Հայաստանի դեմ վարվող նարատիվային պատերազմը ներքին լսարանի հետ ունի միայն հարակից կապ, իսկ իրականում այն հետապնդում է տարածաշրջանային, աշխարհաքաղաքական, կարճաժամկետ, միջնաժամկետ և երկարաժամկետ հստակ նպատակներ։
Միջազգային հարաբերությունների տեսություններ ուսումնասիրող ցանկացած մարդ գիտի, որ այս ամենի համատեքստը տարածաշրջանային ուժերի նոր ստատուս քվոյով ձևավորված կոնֆիգուրացիայի պահպանումն է, այլ կերպ ասած՝ Ադրբեջանի ուժային հաշվեկշռի գերազանցության ապահովումն ինչպես սպառազինության, այնպես էլ տնտեսական, լոգիստիկ, հոգեբանական, տարածքային և այլ առումներով։
Այս պահին ձևավորված են հայ-ադրբեջանական ուղղահայաց հարաբերություններ, որտեղ Ադրբեջանն ունի թելադրողի, իսկ Հայաստանը՝ կատարողի կարգավիճակ։
Այնպես որ, սիրելինե՛րս, խաղաղությունը հնարավոր է միայն ուժերի հավասարակշռության դեպքում։ Սա նման է ձգողականության օրենքին՝ անվիճելի է և պատմության կողմից բազմիցս ապացուցված։

Արա Լ. ՊՈՂՈՍՅԱՆ
Դիտվել է՝ 3732

Մեկնաբանություններ