Հերթական այլանդակությունը, «դասագիրք» անվան տակ

Գիրքը կոչվում է «Իմ հայրենիքն ու աշխարհը», այսինքն գլխավոր բովանդակությունը պետք է լինեին Հայաստանն ու հայերը, իսկ աշխարհը այդ համատեքստում, բայց ի՞նչ կա այս «դասագրքում» հայերի ու Հայաստանի մասին, ոչինչ կամ գրեթե ոչինչ։

Եվ, վերջապես ո՞վ կարող է ասել, ի՞նչ կապ ունի ձեղնահարկը հայոց պատմության, համաշխարհային պատմության կամ աշխարհագրության հետ, համաշխարհային պատմության ամենակարևոր հարցն ա՞յն է թե «ինչ կարող են անել աղջիկները», իսկ թեյ խմելը ի՞նչ կապ ունի հայոց կամ համաշխարհային պատմության հետ, թե՞ դասագրքի վայ հեղինակները «բոստոնյան թեյախմությունը» այլ կերպ են հասկացել։

Դեկտեմբերի 26, իսկ հունվարի 6-ի մասին ոչ մի խոսք, կարևոր է թե ինչի՞ն են հավատում Հնդկաստանում, իսկ Հայաստանում։

Իհարկե «ամենակարևոր» թեմաների մասին չեն մոռացել. Իշտար՝ Իմհոթեփ, Թոթ և Մաաթ, Ապոլոն և Դիոնիսոս, Իշտար և «գլխավորը» իհարկե Ռամա և Սիտա։

Թե չէ, ու՞մ են պետք Արտաշեսն ու Սաթենիկը, Հայկն ու Բելը, Արա Գեղեցիկն ու Շամիրամը, Տիգրանն ու Աժդահակը, Տորք Անգեղը, Սասունցի Դավիթը, Առյուծ Մհերն ու մյուս «պաթոսները», կամ ի՞նչ Արարատ՝ «ՈՒրարտու» և վերջ։

Թե բա «պապիկը շարունակում է զարմանալ»- նման հիմար վերնագրեր ու «պաթոսազուրկ» ապարժեքային թեմաներ տեսնելով, պապիկը և կզարմանա և կզայրանա։

Անի ՄԵԼՔՈՆՅԱՆ

Հ. Գ.1

Դասագրքի հեղինակ(ներին) ու դասագիրքը երաշխավորողներին, անհրաժեշտ է հարկադիր բուժման ուղարկել։

Մեկնաբանություններ