Զովացել ա, էլ շոգը չի տանջում։ Բայց արևի այրող ճառագայթները ոչ մի տեղ չեն կորել, մտել են տերևների մեջ ու դարձել աշնանային գույների ներկապնակ, որը դեռ մեզ տեսանելի չի...
Այս տարի թաց պոպոքի հարցով իմ բախտն անասելի բերել է: Էն որ խոսակցության մեջ մեկի մանկական տրավմաները նշելու համար ասում են՝ «փոքր վախտ հեծանիվ չի ունեցել», իմ մանկության տարիներին հերանքս ընկուզենի չունեին...
Հարցերի հարցը, որին պետք է պատասխանի այն մարդը, ով ուզում է, որ հայկական պետություն գոյություն ունենա, հետևյալն է՝ ինչո՞ւ էր «գեներալ» Սեյրան Սարոյանը ՀՀ ԱԺ պատգամավոր, իսկ գեներալ Նորատ Տեր-Գրիգորյանցը՝ ոչ...
Գուցե և անիմաստ է, բայց ամեն կերպ փորձում եմ օգտակար լինել, փորձում եմ սթափեցնել և հետ պահել ճակատարգական սխալից, որը մահացու վտանգ է մեզ՝ հայերիս համար...
Իմ կյանքի ամենածանր պահերին ես միշտ փախել եմ մարդկանցից։ Եթե կարողանայի անապատում ապրել, էդ պահերին կփախնեի անապատ կամ խուլ անտառ, բայց ես մինչև ուղնուծուծը քաղաքացի եմ, անտառում ոչ սուրճ են ծախում, ոչ էլ հեռախոս ա աշխատում, չեմ դիմանա...
Սեպտեմբերի 7- ին ակադեմիկոս Մանուկ Աբեղյանի թոռնուհու` գրականագետ, իմ շատ սիրելի Հասմիկ Աբեղյանի ծննդյան օրն է։
Հատված Հասմիկ Աբեղյանի «Օրերս ինձ հետ են...» գիրքից...