Սա ցեղասպանություն է

Մարդկանց բուժումը Երևանում շահավետ բիզնեսի են վերածել: Հոսքային գծով արտադրության:

Հիվանդը դրա կարիքն ունի, թե չունի , կդիմանա, թե չի դիմանա` իրենց չի հետաքրքրում:

Ստենդավորենք ու ստենդավորենք:

Տասն օրվա ընթացքում, որ հորս խնամում էի, վիրահատությունից հետո երեք- չորս մարդ բերեցին մեր սենյակ:

Յուրաքանչյուրին մի քանի տեղից կտրտած , ստենդավորած: Թող ներեն ինձ, շփվել եմ, լավ մարդիկ էին, բայց արդեն, կարծես, էլ կենսունակ չէին` ռուսների ասածով «овощ» էին: Թե որքան կդիմանան, կապրեն, դա այլ խնդիր է:

Սա Ցեղասպանություն է: Այո՛, այո՛։

Եվ դա իրականացնում են մեր մանկուրտների ձեռքով: Մեր երիտասարդ , սիրուն տղերքի ու աղջիկների ձեռքով։

Իմ բարի հերը հիացած էր, թե ինչ հաղթանդամ, սիրուն տղերք են բժիշկները։

Ես հակառակը, կասկածամիտ եմ, մտածեցի, որ այդպիսիներին ընտրել են «դժար ծեծ ուտելու» սկզբունքով: Բայց հորս չասի։

Սիրուն բժշկուհիներով հիացած էր իմ պոետ հերը։ Ասում էր, թե իսկական աստղիկներ են («Աստղիկ» հիվանդանոցում էինք):

Իսկ ես մտածեցի, որ սրանք էլ մարդկանց հեշտ համոզելու համար են, վատ աշխատելու ու չարածը սղալելու։

Էլի հորս չասի։

Եկել ենք, ընկել ենք ձեռքները: Հազար անգամ բոլորին, հերթով ամենքին առանձին-առանձին զգուշացրի, որ մեծ մարդ է, տասնյակ լուրջ հիվանդություններով, կենսական օրգաններին կպնելը վտանգավոր է, անհատական մոտեցում է պետք:

Այսինքն թե իր ողջ հիվանդությունների պատմությունների հաստափոր մատյանը տարել էինք: Թե տեղում իրենց ստուգումները կատարող արդեն սրտաբան բժիշկները զգուշացնում էին։

Չէ՛, ես ասի, ես լսեցի։

Հոսքային արտադրություն է:

Կտրենք, կտրտենք, ստենդավորենք։

Կտրենք, հեռացնենք ու կարենք։ Ով կդիմանա, կապրի: Ով չի դիմանա, ուրեմն այդպես էլ պիտի լիներ:

Չէ՛, չեմ ներում:

ՈՒ չեմ ներելու:

Հատկապես, որ իմ պապի օրինակով գիտեմ, նման հիվանդություն ունեցել է և հետո դեռ տասն ավելի տարիներ ապրել է Սովետի օրոք:

Չեմ կարող ներել:

Զավակ եմ։

Եվ ծնողիս կյանքի մեկ օրը, մեկ ամիսը, մեկ տարին ինձ համար գերագույն արժեք է:

Աշոտ ՄԻՐԶՈՅԱՆ

Մեկնաբանություններ