Նորություններ » Երբ Աստված լռում է Պատարագի ժամանակ

Երբ Աստված լռում է Պատարագի ժամանակ

30.08.2026 | 10:45

Պատարագը այն վայրն է, որտեղ մարդը գալիս է Աստծուն հանդիպելու։ Բայց երբեմն այդ հանդիպման ամենախորհրդավոր պահը ոչ թե այն է, երբ մենք լսում ենք Աստծո խոսքը, այլ այն, երբ թվում է՝ Աստված լռում է։

Մարդը սովոր է պատասխաններ պահանջել։ Մենք աղոթում ենք և սպասում, որ Աստված փոխի մեր հանգամանքները, հեռացնի ցավը, լուծի մեր խնդիրները, ցույց տա ապագան։ Բայց Աստված հաճախ չի տալիս այն պատասխանը, որը մենք ենք ակնկալում։

Եվ այստեղ ծնվում է հավատքի ամենադժվար հարցերից մեկը․ եթե Աստված ինձ լսում է, ինչո՞ւ է լռում։

Գուցե որովհետև Աստված միշտ չէ, որ ցանկանում է փոխել մեր իրավիճակը։ Երբեմն Նա ցանկանում է փոխել մեզ՝ այդ իրավիճակի մեջ։

Պատարագի ժամանակ Աստծո լռությունը դատարկություն չէ։ Դա այն տարածքն է, որտեղ մարդու խոսքը դադարում է, որպեսզի Աստծո ներկայությունը սկսի գործել։

Մենք հաճախ Աստծուն փնտրում ենք արտասովորի մեջ՝ հրաշքի, նշանի, տեսիլքի, ակնհայտ պատասխանի։ Սակայն քրիստոնեական հավատքի ամենամեծ խորհուրդներից մեկը հենց հակառակն է․ Աստված հայտնվում է ոչ միայն փառքի մեջ, այլև լռության, խոնարհության և անտեսանելի ներկայության մեջ։

Քրիստոսը Բեթղեհեմում չեկավ որպես երկրային թագավոր։ Նա ծնվեց լռության մեջ։

Նա չմտավ Երուսաղեմ՝ զինված բանակի առաջնորդությամբ։ Նա մտավ խոնարհությամբ։

Եվ նույնիսկ Գողգոթայի վրա, երբ թվում էր, թե Հայրը լռում է, խաչի վրա կատարվեց մարդկության պատմության ամենամեծ խոսքը։

Այդ պատճառով Պատարագի լռությունը պետք չէ շտապ լցնել բառերով։

Այն պետք է ապրել։

Դումիտրու Ստանիլոաեի աստվածաբանական մտածողության մեջ Աստծո հետ հաղորդակցությունը երբեք պարզապես գաղափարների փոխանակում չէ․ այն անձնական հանդիպում է։ Աստված մարդուն չի մոտենում միայն որպես պատասխանների աղբյուր, այլ՝ որպես Սեր, որի մեջ մարդը պետք է մտնի։

Իսկ մյուս աստվածաբանի համար հավատքը սկսվում է այնտեղ, որտեղ մարդը հրաժարվում է Աստծուն ամբողջությամբ իր բանականության մեջ տեղավորելու պահանջից։ Հավատալ նշանակում է նաև կարողանալ կանգնել Աստծո առջև՝ երբ ամեն ինչ պարզ չէ։

Դոստոևսկու հերոսների ներքին աշխարհում էլ Աստծո լռության խնդիրը հաճախ վերածվում է մարդու ամենախորը հոգևոր պայքարի։ Մարդը ցանկանում է համոզվել, բայց Աստված նրան հրավիրում է ոչ միայն համոզվելու, այլև վստահելու։

Գուցե հենց սա է Պատարագի մեծ խորհուրդը։

Մենք գալիս ենք եկեղեցի՝ Աստծուն ինչ-որ բան ասելու։

Բայց Պատարագի ավարտին պետք է հեռանանք այնպիսի սրտով, որը սովորել է լսել։

Որովհետև աղոթքը միայն խոսելը չէ։

Աղոթքը նաև լռելու արվեստ է։

Երբ եկեղեցում ամեն ինչ կարծես լռում է, երբ մոմի փոքրիկ բոցն է միայն շարժվում, երբ խունկը բարձրանում է դեպի վեր, իսկ մարդու սիրտը մի պահ դադարում է իր անվերջ վազքից, գուցե հենց այդ պահին է մարդն ամենամոտ կանգնած Աստծուն։

Եվ գուցե այդ պահին Աստված չի ասում․

«Ես կվերացնեմ քո բոլոր խնդիրները»։

Այլ ասում է․

«Մի՛ վախեցիր։ Ես քեզ հետ եմ այդ ամենի մեջ»։

Սա է տարբերությունը խնդրանքի և հավատքի միջև։

Մենք ուզում ենք Աստծուց կյանք առանց խաչի։

Աստված մեզ սովորեցնում է խաչի մեջ գտնել կյանքի ճանապարհը։

Մենք ուզում ենք պատասխաններ։

Աստված երբեմն մեզ տալիս է Իր ներկայությունը։

Մենք ուզում ենք, որ Աստված խոսի։

Իսկ Նա մեզ սովորեցնում է լռել։

Եվ երբ Պատարագի վերջում դուրս ենք գալիս եկեղեցուց, աշխարհը գուցե նույնն է մնում։ Նույն խնդիրները, նույն ցավերը, նույն անորոշությունները մեզ սպասում են դրսում։

Բայց եթե Պատարագը իսկապես դիպել է մեր հոգուն, մենք այլևս նույն մարդը չենք։

Որովհետև երբեմն Աստված չի փոխում աշխարհը մեր շուրջը։

Նա նախ փոխում է այն աշխարհը, որը կրում ենք մեր ներսում։

Եվ այդ ժամանակ հասկանում ենք մի մեծ ճշմարտություն․

Աստծո լռությունը Նրա բացակայությունը չէ։

Երբեմն դա Նրա ամենախորը ներկայությունն է։

Պատարագի լռության մեջ Աստված կարծես ասում է մարդուն.

«Մի՛ փնտրիր Ինձ միայն այն ժամանակ, երբ Ես խոսում եմ։ Փնտրիր Ինձ նաև այն ժամանակ, երբ լռում եմ։

Որովհետև Իմ լռության մեջ էլ Ես քեզ հետ եմ»։

Օգոստոսի 30-ին՝ Ախթալայի Սուրբ Մարիամ Աստվածածին վանքում:

Սուրբ Պատարագի սկիզբը՝ ժամը 11:00-ին։

Տեր Հեթում քահանա ԹԱՐՎԵՐԴՅԱՆ