Ամեն օր կարդում եք արտաքին աշխարհի լուրերը պատերազմի, քաղաքականության, դիվանագիտության, նորագույն զինատեսակների, պատժամիջոցների, թանկացումների ու բանակցությունների մասին...
Արդեն կարելի է քաղաքագիտական համարել «ուկրաինացման սցենար» եզրույթը: Իհարկե, այն առաջին հերթին արտաքին քաղաքական կողմնորոշման ընտրության պատճառով խոշոր ուժային կենտրոնների բախման կիզակետում հայտնվել և պատերազմի մեջ ներգրավվել է նշանակում...
Այս աննախանձելի և հիմար վիճակը, որում հայտնվել ենք ազգովի, քաղաքական համակարգի կարևոր բաղադրիչի` քաղաքական պատասխանատվության ինստիուտի ու մշակույթի բացակայության պատճառով է լինում...
ԱՄՆ-Իրան հակամարտության նոր սրացումից և ամերիկյան հարվածներից հետո Իրանը փաստացի սահմանափակել է Հորմուզի նեղուցով նավագնացությունը և հարվածներ հասցրել տարածաշրջանի նավթատարներին...
Ռուս-գերմանական բանակցություններն արդեն մի քանի ամիս է, ինչ ընթանում են: Բանակցությունների հիմնական մասը (Ուկրաինային վերաբերող) անցել ու, ըստ երևույթին, հաջող ավարտվել է հենց Գերմանիայում...
Դեռ 1940-ականներին Հունգարիայի կոմունիստ առաջնորդ Մատյաշ Ռակոշին ձևակերպել էր դասական քաղաքական տեխնիկա, որը հետագայում մտավ քաղաքագիտության դասագրքեր «սալյամիի քաղաքականություն» անվանմամբ...
Հայրենիքի սահմանները ոչ ոք երկնքից չի ստացել և մարդկանց ձեռքերի մեջ չի դրել՝ ասելով․ «Ահա՛, սա է քոնը, իսկ այնտեղից այն կողմ՝ օտարինը»։
Սահմանները գծել են մարդիկ...
Ահա այն բանից հետո, երբ Ռուսաստանի զինված ուժերը պատասխանելով Ուկրաինայի նմանաբնույթ գործողություններին, ակտիվացրեցին իրենց հարվածներն ուկրաինական բեռնատար նավերին, տանկերներին, նավահանգիստներին ու նավահանգստային ենթակառուցվածքներին, ՌԴ-ի հետ բարեկամություն խաղացող, բայց նրա խորքային թշնամի Թուրքիան, խաղաղարարի դիմակ հագած, սկսել է խառնվել գործին...