Նամակ՝ Համո Սահյանին

Սիրելի՛ Համո Սահյան:

Քեզ գրում եմ մի աշխարհից, որը դեռ նույնն է…

և միաժամանակ՝ բոլորովին ուրիշ։

Քո ուզած աշխարհը դեռ ճանապարհին է։

Մարդիկ դեռ սովորում են իրար հասկանալ, հավատալ, վստահել։

Դեռ հաճախ ուժը չափվում է սխալ կշեռքներով, իսկ մեծությունը՝ աղմուկով, ոչ թե խորությամբ։

Բայց գիտե՞ս…

Քո խոսքերը մնացել են։

Քո «ես կուզենայի»-ները դարձել են մեր ներսի լուռ չափանիշը։

Երբեմն, երբ աշխարհը շատ է ծանրանում, մարդիկ դեռ բացում են քո տողերը՝ ու մի պահ հիշում, թե ինչպիսին կարող էր լինել մարդը։

Դու ուզեցիր, որ մարդիկ իրար լույս տան։

Գուցե դեռ բոլորը չեն կարողանում, բայց կան մարդիկ,

որոնք հենց քո բառերով են լույս տալիս։

Դու ուզեցիր, որ ոչ մի անճար չլինի այս աշխարհում։

Դեռ կան… բայց նաև կան նրանք, ովքեր ձեռք են մեկնում՝

գուցե հենց քո պոեզիայի ներշնչմամբ։

Եվ գիտե՞ս՝ քո ամենամարդկային ցանկությունը՝ մեկ օր չզգալ ցավը… այն էլ է մեզ հասկանալի։

Որովհետև մենք ապրում ենք նույն ցավերի մեջ,

որոնք դու զգացել ես։

Բայց մի կարևոր տարբերությամբ․ մենք ունենք քո խոսքը,

որը մեզ օգնում է դիմանալ և չկորցնել լույսը։

Շնորհակալ եմ քեզ՝ ոչ միայն մեծ բանաստեղծ լինելու համար, այլև՝ մարդ մնալու համար։

Քո «կուզենայի»-ները մեզ համար դարձել են ոչ միայն երազանք, այլ նաև՝ ուղղություն։

Հարգանքով ու կարոտով՝

մի ժամանակակից ընթերցող

Մարի ԳՐԳՈՋԱՅԱՆ

Մեկնաբանություններ