Էս անվերջանալի տարածության մեջ մի փոքրիկ պատ, մի քար չի գտնվի, որին հենվում են սրտաբանական պտտահողմերն ու խաղաղվում մի քիչ

Հոգեբանները կասեն՝ սովորական կոգնիտիվ տագնապ է։

Բանաստեղծները կասեն՝ իմ մեջ ամեն օր անվերադարձ փլվում են մարդիկ։

Լեզվաբանները կասեն՝ սիրտս ալիքվում է կարծես։

Պատմաբանները նորից կաղմկեն ու կպնդեն, որ մեր ներսը լի է դավաճաններով։

Մաթեմատիկները չոր թվերով կփորձեն հաշվել հոգեբանական կորուստներն ու ծախսերը, տոկոսներ կհանեն միջին թվաբանական ապրումներից ու կփորձեն լուծել անհայտներով հավասարումներ։

Քիմիան ռեակցիաներն իրար կտա, կխառնվեն ադրենալին ու կորտիզոլ։

Ֆիզիկոսները սև խոռոչների, լույսի ու էներգիայի կորուստների մասին տեսություններ առաջ կքաշեն։

Ծանոթ մի ձայն կերգի.

-Սիրտս նման է էն փլած տներ...

Ու էս անվերջանալի տարածության մեջ մի փոքրիկ պատ, մի քար չի գտնվի, որին հենվում են սրտաբանական պտտահողմերն ու խաղաղվում մի քիչ։

Ժաննա Հայրապետյան

Մեկնաբանություններ