Իրապատումներ

Գրականագետ Գրիգոր Գույումջյանը, որը զրուցելիս սովորաբար առաջնորդվում էր Վիլյամ Սարոյանի «Աստված բարձր ձայնը կսիրե» նշանաբանով, հանրային գրադարանի միջանցքում ինչ-որ բան էր գոռգոռալով բացատրում։ Հուսիկը, որը ներկա էր, ուզեց մտնել ընթերցասրահ։ Գույումջյանը, դիմելով Հուսիկին, ասաց.

- Ընկեր Հուսիկ, էս մեկը շատ կարևոր է, սա էլ լսեք, հետո կգնաք։

- Ոչի՛նչ, ոչի՛նչ, դու ասա, էդ մեկն էլ ներսից կլսեմ։

*

Հուսիկի ներկայությամբ միջին սերնդի մի հայտնի բանաստեղծ, թերթելով նորաոճ մի պոետի բանաստեղծությունների ժողովածուն, իր արհամարհամքն էր արտահայտում.

- Այ մարդ, ամեն մի խելառի տպում են, սրանից հետո ես էլ պտի սկսեմ խելառություն անել։

- Դու մի սկսիր, ուղղակի շարունակիր, - ասաց Հուսիկը։

*

Մի շատախոս բանաստեղծի անվերջ շաղակրատանքից գլուխն ազատելու համար Հուսիկն ասում է.

- Դե, ինձ կներեք, ես շտապ գործ ունեմ, պետք է գնամ։

- Ցանում ես, էլի, ընկեր Հուսիկ, - կես կատակ, կես նեղացած ասում է զրուցամոլը։

- Ես ձեզ երբեք չեմ ցանի, - ասում է Հուսիկը։

Պատասխանից գոհ բանաստեղծը կարծում է, որ ինքը հեղինակություն է Հուսիկի համար, բայց հարցնում է՝

- Ինչու՞։

- Որովհետև՝ ինչ որ ցանես, այն կհնձես։

*

Հուսիկի ներկայությամբ մեկը հարցրել էր․

- Ո՞րն է սովետական բառի արմատը։

- Սովը,- վրա էր բերել Հուսիկը։

Արամ ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆ

Մեկնաբանություններ