Կամաց-կամաց հասկանում եմ, որ աշխարհն իր ամբողջ խորությամբ մեզ չի սպասում, բայց մենք միշտ կարող ենք մոտենալ նրան մեր սրտով, մեր աղոթքով:
Աղոթքը միայն խնդրանք չէ, այն նաև հույսի թռիչք է, փոքր ծիծաղ ու լույսի փնտրտուք...
Ես իհարկե շատ բան չգիտեմ, ես կասեի գրեթե ոչինչ չգիտեմ, բայց գիտեմ մի պարզ ճշմարտություն և վստահ կարող եմ ասել.
որտեղ պառակտում է, այտեղ դևերն են վխտում...
Այս մոլագար աշխարհում ես արդարություն եմ փնտրում։ Ոչ վրեժխնդիր, այլ՝ մարդկային։ Որ մարդը մարդ մնա։ Որ ճշմարտությունը վերապրի՝ իշխանության լեզվից անկախ։ Որ ձայն չունեցողը դադարի լռության մեջ մենակ լինելուց...
Ես միշտ իմ տեղում եմ եղել` և տանը, և դրսում, և գրականությունում։
Քսանհինգ տարուց ի վեր անտրտունջ խնամել եմ անկողնային հիվանդ կնոջս և պատկերացնել կարելի է, թե տանը ինչպիսի ամուսին եմ եղել...
Մենք ականատես ենք Հայաստանից ոչ հեռու հիրավի պատմական իրադարձությունների: Ավա՜ղ, այդ իրադարձություններից ծորում է մեր հարևան ու բարեկամ Իրանի ժողովրդի, նրանց թվում, հավանաբար, այնտեղ ապրող մեր հայրենակիցների արյունը նույնպես, քանի որ ԱՄՆ-ը հրթիռային հարված է հասցրել նաև Թեհրանի հին հայկական Մաջիդիե թաղամասին, թեև բոլորին հասկանալի է, որ բնակելի թաղամասին հարվածելը ռազմական անհրաժեշտություն չի եղել, չէր կարող լինել...