Աստվածաշունչ մատյանից

Սրա հա­մար է, որ Տե­րը համ­բե­րա­տար է նրանց նկատ­մամբ և նրանց վրա հե­ղում է իր ո­ղոր­մու­թյու­նը։ Նա տե­սավ և ի­մա­ցավ նրանց կոր­ծա­նու­մը, որ դա­ժան էր։ Սրա հա­մար էլ բազ­մա­պատ­կեց իր նե­րո­ղամ­տու­թյու­նը։ Մար­դու ո­ղոր­մու­թյունն իր մեր­ձա­վո­րի վրա է, իսկ Տի­րոջ ո­ղոր­մու­թյու­նը` բո­վան­դակ մարմ­նա­վո­րի։ Տե­րը հան­դի­մա­նում, խրա­տում և ու­սու­ցա­նում է և, իբրև հո­վիվ, նրան իր հոտն է վե­րա­դարձ­նում։ Ո­ղոր­մում է նրանց, ով­քեր ըն­դու­նում են խրա­տը և շտա­պում են լսել նրա վճիռ­նե­րը։

Սի­րա­քի ի­մաս­տու­թյու­նը 18. 9-14

Մեկնաբանություններ