2018 թվականի մայիսի 9, Արցախ։
Անլվա մի ոչնչություն նախ համբուրեց զոհվածի մոր ձեռքը, հետո գրկեց զոհվածի թոռնիկին, հետը սելֆի արեց, ծաղիկ դրեց Սպարապետի արձանի մոտ, Հաթերքից տղամարդուն խոստացավ հուսախաբ չանել...
Քաղաքականությունը մեր օրերում իհարկե ավելի շատ նմանվել է դերասանության` իր ցինիկ և տրագիկոմիկ դերախաղերով։ Տաղանդը և օժտվածությունը անգամ էական չէ, կարևորը՝ բավարարի հանրության ստորին և ամենահետին կրքերը...
Ողջ նախընտրական շրջանում ստորև շարադրվածը լինելու է իմ անփոփոխ ուղենիշը.
Կա միայն մի առաջնահերթ օրակարգային հարց՝ «Մենք կամենո՞ւմ ենք ունենալ Հայրենիք»...
Բազմիցս ասել են սրան ճանաչող մարդիկ, որ սույն խայտառակության անունը պետք է հասկանալ ռուսաց լեզվով, եթե անգամ լեզվի պետական կոմիտեն դեմ լինի: Հիշեք, որ սա Հին ու Նոր Հայաստանների ամենաբարոյազուրկ շնչող առարկան է...
Անասունը սովորաբար արածում է նույն դաշտում, որտեղ դեռ երեկ մորթել են իր հորթին։ Դա մոտովորապես նման է հայ «հպարտ քաղաքացուն», ով առաջիկա ընտրություններում պատրաստվում է ձայն տալ նրան...
Վայել չէ առաջին քրիստոնյա երկրի ժառանգորդին ներկայանալ օտարներին հեթանոսական շրջանի կուռքով: Մշակույթի քողի տակ հարված է հասցվում քրիստոնեական հավատի հիմքերին...
Այս փորձությունների միջով մենք 90-ական թվականներին անցանք առանց տրտնջալու, միմյանց օգնելով, օրերով մթան ու ցրտի պայմաններում, դպրոցներում վառարանով ջերմանալով, մեքենայի մարտկոցները շալակած ոտքով մի քանի հարկ բարձրանալով, որ մի 2 ժամ հոսանք լիներ ու նորությունները նայեինք...
Նա Ռուսաստանի բացահայտ թշնամի է, որը, մինչև որոշակի պահը, իշխանության գալով ստիպված էր քողարկել իր մտադրությունները, իր նպատակները։ Մենք թույլ տվեցինք մեզ «մոլորեցնել» հույսերով, թե ինչ-որ կերպ դա կանցնի-կգնա, բայց այդպես չեղավ...
Ռուսաստանի նախագահը ակնարկեց, որ իրենք կարող են հեռանալ տարածաշրջանից, և դա հայ ժողովրդի որոշումը պետք է լինի։
Մի կողմ դնենք ստամոքսատնտեսական խնդիրները, որոնք հայ ժողովրդի մի զգալի հատվածն առաջնային է համարում (չնայած, այդ հարցում էլ չի կարողանում հասկանալ վիճակը)...