Իրական կառավարումը սկսվում է ոչ թե որոշումից, այլ՝ տեղի ունեցողը ճիշտ հասկանալուց

Դուք կարող եք ամբողջ օրը որոշումներ ընդունել և, միևնույն է, ոչինչ չկառավարել։

Որովհետև կառավարումը սկսվում է ոչ թե որոշումից։

Այն սկսվում է շատ ավելի վաղ՝ տեղի ունեցողը ճիշտ հասկանալուց։

Եթե մարդը չի տեսնում պատճառահետևանքային կապերը, նրա «կառավարումը» շատ արագ վերածվում է հետևանքների հետևից վազելու։

Խնդիր առաջացավ՝ լուծում է։

Հանգամանքները փոխվեցին՝ հարմարվում է։

Հետևանքները հասան՝ փորձում է ուղղել։

Արտաքուստ՝ անընդհատ գործողություն։

Իրականում՝ մշտական արձագանք արդեն տեղի ունեցածին։

Իսկ իրական կառավարումը սկսվում է այնտեղ, որտեղ մարդը կարողանում է այսօրվա որոշման մեջ տեսնել վաղվա հետևանքը։

Ոչ միայն՝ «ի՞նչ եմ ուզում ստանալ», այլ՝

-ի՞նչ տեղի կունենա, եթե ստանամ այն, ինչ ուզում եմ,

-ի՞նչ գործընթացներ կգործարկի իմ որոշումը,

-ի՞նչ հնարավորություններ այն կբացի և որոնք կփակի,

-կարո՞ղ եմ հետևանքը տեսնել նախքան այն անդառնալի դառնալը։

Այստեղ է, որ աշխարհայացքը դադարում է պարզապես «կյանքի մասին հայացքների հավաքածու» լինելուց և վերածվում է կառավարման գործիքի։

Որքան ամբողջական է աշխարհի մեր ընկալումը, այնքան ավելի հեռուն կարող ենք տեսնել մեր որոշումների հետևանքները։

Սա վերաբերում է ամեն ինչին՝ անձնական կյանքին, ընտանիքին, բիզնեսին, պետությանը։

Եվ հատկապես՝ պետությանը։

Որովհետև, երբ սխալվում է առանձին մարդը, նա հաճախ վճարում է սեփական սխալի համար։

Երբ սխալ աշխարհընկալման հիման վրա որոշումներ է ընդունում կառավարման համակարգը, դրանց գինը կարող են վճարել ամբողջ հասարակություններ և սերունդներ։

Ուստի կառավարման ամենակարևոր հարցը գուցե ոչ թե՝

«Ի՞նչ պետք է անել»,

այլ՝

«Արդյո՞ք մենք ճիշտ ենք հասկանում այն իրականությունը, որը փորձում ենք կառավարել»։

Որովհետև, եթե իրականության մեր պատկերն է սխալ, նույնիսկ ամենաճիշտ թվացող գործողությունների շղթան կարող է մեզ շատ ճշգրիտ տանել սխալ ուղղությամբ։

Հ.Գ. Յուրաքանչյուրն իր հասկացողության չափով աշխատում է հօգուտ իրեն, իր չհասկացողության չափով՝ հօգուտ նրա, ով ավելին է հասկանում։

Սերգեյ Ղարագյոզյան

Մեկնաբանություններ