Երեկվա աշխարհը, այսօրը և ԱԲ-ն

Երեկվա աշխարհը դանդաղ էր քայլում։

Ձեռագիրը հոտ ուներ, թղթի վրա բառը տաք էր, լռությունը՝ երկար։

Մարդը ժամանակ ուներ նայել երկինք, լսել իր մտքերը։ Ամեն բան ծնվում էր ձեռքի, սրտի ու մտքի համատեղ ջանքից։

Այսօրվա աշխարհը վազում է։

Հեռախոսները անդադար ծլվլում են, լուրերը հոսում են՝ ինչպես գետ, որ մոռացել են կանգ առնել։

Մարդը հազվադեպ է նայում երկինք, բայց անընդհատ նայում է էկրանին, որտեղ երբեմն միայն նկարված է երկինքը։

Ժամանակն այլևս չի սպասում՝ ինքն է հրահանգում մեզ։

Եվ ահա՝ արհեստական բանականությունը։

Այն հիշում է այն, ինչ մենք մոռանում ենք, հաշվարկում է այն, ինչ չենք հասցնում, առաջարկում է այն, ինչ դեռ չենք մտածել։

Չի հոգնում, չի քնում, բայց դեռ չի զգում։

Եվ եթե երեկվա աշխարհում յուրաքանչյուր որոշման մեջ կար մարդկային շունչ, այսօր մեզ հարց է տրվում՝

արդյո՞ք պատրաստ ենք այդ շունչը կիսել մի բանականության հետ, որը չի ծնվել, այլ ստեղծվել է։

Երեկը մեզ սովորեցրեց պատմել պատմությունները մեր ձայնով։

Այսօրը հուշում է, որ պատմողը կարող է լինել նաև ուրիշ բանականություն։

Հարցն այն է՝ ո՞վ կգրի վաղվա պատմությունը։

Եթե մենք չգրենք վաղվա պատմությունը, ԱԲ-ն այն կգրի մեր փոխարեն՝ առանց զգալու։

Մարի ԳՐԳՈՋԱՅԱՆ

Մեկնաբանություններ