Արևմտյան դիվանագիտությունը, որպես քաղաքական ճգնաժամերի կարգավորման գործիք, ամբողջովին վարկաբեկել է իրեն. դրա խոսուն օրինակն են Մինսկի համաձայնագրերը՝ ասել է ՌԴ ԱԽ փոխնախագահ Դմիտրի Մեդվեդևը։ «Նեոնացիստական ՈՒկրաինայի ղեկավարներն ու նրանց արևմտյան հովանավորները բաց տեքստով խոստովանեցին՝ դա հնարք էր՝ ժամանակ շահելու և Կիևը զենքով հագեցնելու համար։ Իսկ ովքե՞ր էին այդ համաձայնագրերի երաշխավորները՝ Գերմանիան և Ֆրանսիան»,- շեշտել է Մեդվեդևը։               
 

Սամսոնն ու Սրբազանը

Սամսոնն ու Սրբազանը
22.03.2025 | 21:18

90 թվականի հունիսն էր։ Ղարաբաղյան շարժումն անկասելի էր, և հանրապետությունը ջրի կաթսայի պես եռում էր՝ ցույցեր, հանրահավաքներ, գործադուլներ․․․

Մելիք-Ադամյան փողոցի դահլիճում տեղի էր ունենում ՀԽՍՀ Գերագույն խորհրդի ամառային նստաշրջանը։ Պատգամավորական կազմից զատ, ներկա էր երկրի ողջ ղեկավարությունը։

Նիստը վարում էր Սամսոն Տոնոյանը՝ մի բարի, աշխատավոր մարդ, ավտոդողերի գործարանի բանվոր։

Նրա աջ ու ահյակ կողմերում նստած էին մի գնացքի մեքենավար և մի կթվորուհի։ Երեքն էլ շքանշանակիր ու մեդալակիր, որոնք հնգամյակը կատարում էին չորս տարում և մարմնավորում էին բանվորների ու գյուղացիների իշխանությունը։

Սամսոնին Գերագույն խորհրդի նախագահությունում նախօրոք տալիս էին սցենար՝ ով որից հետո պիտի ելույթ ունենար, ու նա դա սերտում էր և ըստ այդմ վարում նիստը։

Հանկարծ դահլիճում խլրտում առաջացավ, կարճատև դադար եղավ, որից հետո Սամսոնին մի թղթի կտոր տվեցին, որ կարդա։ Պատգամավորներից ոմանք արտահերթ ելույթ էին պահանջում, իսկ դա սցենարի խախտում էր։

Սամսոնը շփոթմունքի մեջ հայտնվեց, բայց ճար չուներ, պիտի կարդար։

Եվ կմկմալով կարդաց․

-Ձայնը տրվում է Ղարաբաղի թԻմի առաջնորդ Պարգև... ՍրբազանՅԱՆին։

Քրքիջ՝ դահլիճում․․․

Խաչատուր ԴԱԴԱՅԱՆ

Դիտվել է՝ 34649

Հեղինակի նյութեր

Մեկնաբանություններ