«Պուտինը, Թրամփը և Սի Ծինփինը նոյեմբերի 19-ին հանդիպում կանցկացնեն ՉԺՀ առաջնորդի նստավայրում։ Նախապատրաստվում են հանդիպման օրակարգը և համատեղ հայտարարությունը։ Պուտինը գագաթնաժողովի շրջանակում բանակցություններ կվարի Սի Ծինփինի հետ։ Առաջնորդները կքննարկեն արտաքին քաղաքականության հարցեր, այդ թվում՝ ՈՒկրաինայի թեման»,- РИА Новости-ին փոխանցել է Ռուսաստանի նախագահի օգնական Յուրի ՈՒշակովը։               
 

Ոչ մի քաղաքական նպատակ, ոչ մի բյուրոկրատական արդարացում չի կարող ծածկել կյանքի կորուստը

Ոչ մի քաղաքական նպատակ, ոչ մի բյուրոկրատական արդարացում չի կարող ծածկել կյանքի կորուստը
13.11.2026 | 17:14

Մենք ապրում ենք մի ժամանակաշրջանում, երբ ամենամեծ ողբերգությունը ոչ թե լուրերի հոսքում հերթական մարդկային կյանքի ընդհատումն է, այլ այն սառնասրտությունը, որով հասարակությունը սովորում է ապրել դրա հետ։ Մարդկային կյանքը դադարել է լինել բացարձակ արժեք, այն վերածվել է վիճակագրության, քաղաքական տեքստերի և անտարբերության զոհասեղանին դրված հերթական ցուցանիշի։

Լուսահոգի Արմեն Գրիգորյանի արտասանած պարզ, բայց դաժանաբար ճշմարիտ խոսքերը՝ «Սրան հանեք, մարդ չմեռնի էլ, հող չտանք էլ», քաղաքական կարգախոս չէին։ Դրանք ազգային ինքնապահպանման և բարոյական ահազանգի խորը արտահայտություն էին։

Երբ պետության կառավարման փիլիսոփայությունը դուրս է մղում բարոյականությունն ու պատասխանատվությունը, առաջինը մահանում է անհատի կյանքի անձեռնմխելիությունը։ Երբ մարդուն անազատության մեջ պահելը կամ նրա կյանքի ընդհատումը դիտվում է որպես «սովորական, ամբողջ աշխարհում պատահող դեպք», սա ոչ թե իրավական ձախողում է, այլ բարոյական սնանկություն։

Ժամանակակից հասարակությունը վարժվել է մակերեսային ընկալմանը։ Մենք կարդում ենք վերնագրերը, քննարկում ենք դեպքը մի քանի ժամ, թողնում ենք էմոցիոնալ մեկնաբանություններ և անցնում առաջ։ Բայց խորքային հարցադրումը մնում է անպատասխան.ինչպիսի՞ հասարակություն ենք մենք դառնում, երբ մարդկային կյանքի կորուստը այլևս չի շարժում մեր խիղճը։

Արժեքների նկատմամբ անտարբերությունը ծնում է անպատժելիություն, անպատժելիությունը՝ նոր մահեր և նոր կորուստներ: Սա փակ շրջան է, որը փոխելու համար անհրաժեշտ է ոչ թե լոկ քաղաքական ընդվզում, այլ արժեքային արթնացում։

Ազգի, պետության և հասարակության ուժը չի չափվում միայն տնտեսական ցուցանիշներով կամ պաշտոնական հայտարարություններով։ Այն չափվում է նրանով, թե որքանով է պաշտպանված քաղաքացին, որքանով է հարգված նրա կյանքը, և որքանով է պետությունը գիտակցում իր բացարձակ պատասխանատվությունը յուրաքանչյուր անհատի համար։

Ժամանակն է դուրս գալ մակերեսային քննարկումների դաշտից և տալ գլխավոր հարցը․ մենք պատրա՞ստ ենք հանդուրժել մի իրականություն, որտեղ մարդու կյանքն ու ազատությունը այլևս առաջնային արժեք չեն։

Հայկ Մովսիսյան

Դիտվել է՝ 2065

Մեկնաբանություններ