Ադրբեջանի նախագահի խորհրդական Հաջիևը պահանջում է Ադրբեջանին հանձնել «ռազմական հանցագործներին», որպես ապացույց, որ Հայաստանը իրականում ցանկանում է խաղաղություն և այս գործում հայկական կողմից ակնկալում է համագործակցություն:
Ես մտովի հաշվեցի, իհարկե՝ մոտավորապես, թե քանի մարդ ՀՀ և ԼՂՀ նախկին քաղաքացիներից կարող է ընդգրկվել այդ ցուցակում: Եթե Ադրբեջանի ներկա իշխանությունների պատկերացումներից ու իրավաբանական մոտեցումներից ելնենք, կստացվի, որ «պատերազմի հանցագործներ» հասկացության մեջ կարող են հայտնվել մի կես միլիոն ՀՀ քաղաքացիներ: Դրանց մեջ կմտնեն ՀՀ և ԼՂՀ բանակներում անցած 28-30 տարում ծառայած բոլոր զինվորականները, ԼՂՀ պետական մարմիններում աշխատածները, ԼՂՀ այցելած և նրա տարածքում ինչ-որ ժամանակ գտնվածները, որովհետև չեն ունեցել Ադրբեջանի սահմանը հատելու թույլտվություն. այս ցանկը կարելի է շատ երկար շարունակել: Այժմ խոսում են 17 հոդվածներից միայն երկուսի չհամաձայնեցված լինելու մասին: Բացառված չեն նոր հոդվածների ավելացումներ, որոնք վերը նշված պահանջները կարող են ունենալ: Հանրությանը պարզ չէ, թե 15 համաձայնեցված հոդվածները ինչ վտանգներ են պարունակում: Ի տարբերություն ոմանց, հատկապես ինքնիշխանության սիրահար փորձանքագետների, ես շատ լուրջ եմ ընդունում հարևան երկրի բարձրաստիճան պաշտոնյաների հայտարարությունները: Այնտեղ այլ քաղաքական մշակույթ է, այլ պետական մտածողություն: Պոպուլիզմ չկա, ինչ ասում են՝ իրենց ասածին տեր են, որքան էլ տարօրինակ հնչի՝ ավտորիտար վարչակարգում ստի դոզան շատ ցածր է, ի տարբերություն «դեմոկրատական» անունը կրողների: Թերևս, պատմությունը բազմիցս ապացուցել է սա: Նման հայտարարությունները Բաքվից պետք է ազդակ դառնան, որ Ազգային անվտանգության հայեցակարգ կոչվող փաստաթղթի վերացական շարադրանքի փնտրտուքի փոխարեն, բարձրակարգ մասնագետների ուղեղային խումբ պետք է ստեղծել և հատուկ ծառայությունների օգնությամբ մշակել առաջիկա մեկ-երկու տարվա անվտանգային գործողությունների սցենարները: Իրավիճակը տարածաշրջանում և աշխարհում շատ արագ է փոխվում, կեղծ արևմտամետության, հակառուսական մեդիակրկեսային և ուռա-«ինքնիշխանների» բեմականացումները խնդիրների լուծում չեն:
Գարիկ Քեռյան